Pitcairn Islands – een stukje historie

Waarom Pitcairn? Deze vraag is me heel vaak gesteld als ik zei, dat ik er zo graag naar toe wilde. Dat heeft meerdere redenen, maar allereerst de bijzondere geschiedenis van de huidige bewoners en hun voorgangers. Maar ook de reis ernaar toe is een belevenis op zich. Je pakt niet even een vliegtuig en landt na een x-aantal uur op het vliegveld bij de “hoofdstad” Adamstown. Nee, je vliegt naar Tahiti, vandaar naar het eiland Mangareva, dan pak je de boot naar Pitcairn Island. Deze boot gaat maar een paar keer per jaar en doet er zo’n 35 uur om er te komen. Eenmaal bij het eiland aangekomen moet je nog op een klein bootje overstappen, want er is geen haven waar het grote vrachtschip kan aanmeren. De “moderne” geschiedenis van Pitcairn begint in 1789. Ik noem het de moderne geschiedenis want vóór 1789 woonden er al wel Polynesiërs maar die hadden het eiland alweer verlaten. In 1789 breekt er een muiterij uit op het Britse schip de Bounty. De bemanning heeft net zes maanden doorgebracht op Tahiti, en weigert nu terug te keren naar het harde zeeleven. Onder leiding van Fletcher Christian zetten ze kapitein Bligh overboord en varen terug naar het tropische eiland, in de hoop uit de handen te blijven van de Britse vloot. Op Tahiti realiseert men zich echter dat ze hier als eerste gezocht worden, en ze besluiten naar het eilandje Pitcairn te varen. Het eiland staat verkeerd op de kaart en pas na een maandenlange zwerftocht slagen ze erin het geïsoleerde eiland te bereiken. Vlak voor hun vertrek van Tahiti kidnapten de muiters zes mannen en elf vrouwen van de lokale bevolking, die zij meenemen naar hun nieuwe bestemming. Als ze aankomen op Pitcairn steken ze de Bounty in brand, om zo ontdekking te voorkomen. Aanvankelijk lijkt de kolonie een mooie toekomst tegemoet te gaan, aangezien er op het eiland voldoende voedsel aanwezig is. Er breekt echter onenigheid uit tussen de twee groepen, waarbij alle zes Tahitiaanse mannen en vijf van de muiters, waaronder Fletcher, om het leven komen. De vrouwen nemen daarop de macht in handen en proberen zelfs van het eiland te ontsnappen, maar dit mislukt. In 1800 weet John Adams, de enige overlevende muiter, de vrouwen te bekeren tot het christendom, waarna de rust op het eiland wederkeert. Pas na 19 jaar worden de muiters ontdekt en begint langzaam het contact met de buitenwereld tot stand te komen. John Adams krijgt gratie en het leven verloopt ogenschijnlijk rustig tot begin 2000. Dan wordt duidelijk dat een aantal mannen zich heeft vergrepen aan vrouwen en minderjarige meisjes. 13 Personen worden aangeklaagd, een deel zit een gevangenisstraf uit en een aantal woont ook nu nog op Pitcairn. Een zwarte periode uit de geschiedenis en een onderwerp dat liever gemeden wordt. Er wonen nog steeds directe afstammelingen van de muiters op het eiland. Brenda, waar wij logeren en haar neef Kevin zijn bijvoorbeeld 6e generatie Christian, directe nazaten van Fletcher Christian dus, de leider van de muiters. Maar een deel van de bewoners is import, meestal uit Nieuw-Zeeland of Engeland zoals bijvoorbeeld Mike, de echtgenoot van Brenda. Op het hoogtepunt woonden ca, 200 mensen op Pitcairn, nu zijn het er zo’n 45. De laatste 3 kinderen, die nu nog het schooltje bezoeken, zullen in december naar Nieuw-Zeeland vertrekken om daar naar een kostschool te gaan. Het voortbestaan van de gemeenschap staat dus behoorlijk onder druk.