Pitcairn Islands – boot en aankomst

We zijn de enige toeristen aan boord van het vrachtschip, Er kunnen maximaal 12 toeristen mee dus we hebben alle ruimte. We hebben daarom een hut voor onszelf, evenals een zithoek, eethoek en keuken. Natuurlijk nemen we een kijkje op de brug en kletsen wat met de stuurman. We kunnen ook aan dek en genieten van alles wat er om ons heen gebeurt. En daarna is het tijd voor ons diner, maar de lol is er dan al wel een beetje van af. Marloes is erg duizelig en ik begin misselijk te worden. Onze medicijnen tegen zeeziekte moeten hun werk nog gaan doen. Dus liggen we al snel op kooi en komen er niet meer uit vóór de ochtend. Gelukkig gaat het dan wat beter al zal het de hele reis niet optimaal zijn. De zee is ook behoorlijk ruw en ik loop diverse blauwe plekken op omdat we behoorlijk heen en weer slingeren. Zoals verwacht is het wel een vreemde gewaarwording om 360° alleen maar zee om je heen te hebben. En dat gedurende praktisch de hele reis. Na zo’n 35-40 uur varen (met de verschillende tijdzones zijn we de tel een beetje kwijt) komen we in de vroege ochtend aan dek en zien het eiland liggen! Euforie, want eindelijk is daar dan Pitcairn. Dankzij boeken en tv-programma´s weten we al, dat we via een touwladder op een klein bootje moeten klauteren want grote schepen kunnen niet aanleggen op Pitcairn. Met de nog steeds ruwe zee als spelbreker, maar dankzij de goede hulp van een aantal van de bewoners in het bootje is het gelukkig minder eng dan gedacht. En daar gaan we. We varen naar Bounty Bay, waar de boot met enige moeite de golven trotseert en op een geschikt moment het haventje inschiet. Bounty Bay is ook de plek waar de muiters van de Bounty ruim 200 jaar geleden aan land gingen om er vervolgens voor altijd te blijven wonen. Hun schip hebben ze voor de baai in brand gestoken zodat niemand hen zou kunnen vinden. Onze gastvrouw Brenda heeft zich op de boot al voorgesteld, haar man Mike staat op de kade op ons te wachten. Er zijn meerdere personen, maar die komen dan toch misschien meer voor de lading van het vrachtschip dan voor ons. Hoewel iedereen heel vriendelijk is en ons begroet. We zijn nl. de eerste toeristen sinds de uitbraak van Corona, die Pitcairn bezoeken. Onze bagage wordt op een karretje geladen achter een quad. Dit blijkt hét vervoermiddel op het eiland en ook wij stappen achterop bij Brenda en Mike om naar hun huis te gaan. Dit huis staat op een ongelooflijk mooie plek, met fantastisch uitzicht over zee en de walvissen die daar voor onze neus hun sprongen maken. Dankzij de uitzending van Tom Waes over Pitcairn kennen we het huis van Brenda al een beetje, want hij logeerde daar ook met zijn filmploeg. En, ik slaap in dezelfde kamer als hij :).