Werkbezoek en een beetje reizen

Deze keer ben ik in de gelegenheid om een week van werkbezoek te combineren met een kennismaking met het eiland Java in Indonesië. Het werkbezoek vindt plaats in de stad Sragen, midden op het eiland. Hoewel ik inmiddels redelijk wat reiservaring heb opgedaan, valt deze reis niet mee. Op het moment dat ik reis, is er geen rechtstreekse vlucht vanuit Nederland naar Java mogelijk, dus wordt het een héle lange reis. Van Amsterdam vlieg ik naar Medan op Sumatra. Aangezien er ook nog eens een vlucht is uitgevallen moet ik een behoorlijk aantal uren wachten op de aansluitende vlucht naar Jakarta. Van Jakarta gaat het vervolgens naar Solo. En dan is er nog een aansluitende autorit naar Sragen. Al met al ben ik zo’n 33-34 uur onderweg geweest, voordat ik eindelijk mijn intrek kan nemen in het guesthouse.

Gelukkig is het weekend dus kan ik nog wat bijkomen en is er gelegenheid om Sragen een beetje te verkennen. En om eens rond te lopen in een stad waar het toerisme nog niet is doorgedrongen. Dus kan ik de lokale markt bezoeken, zonder dat ik word geconfronteerd met het ene souvenirstalletje na het andere. En met mensen die het bijzonder lijken te vinden, dat ik hier rondloop, want ze willen graag met me op de foto. Maar dat is alleen maar leuk. In de omgeving van Sragen vind je vooral rijstvelden. Natuurlijk, Indonesië is bekend om de vele desa’s met omliggende rijstvelden. Het is prachtig om daar doorheen te rijden en ook het bezoek aan de Grojogan Sewu waterval is zeker leuk, ook al moeten we terug door de regen en zo’n 500 traptreden op om weer terug te komen bij de ingang. Na dit weekend van kennismaken met Indonesië en Sragen en omgeving in het bijzonder, is het gedaan met de pret. Er moet gewerkt worden. En dat is een mooie, nieuwe ervaring.

Na afloop van het werkbezoek heb ik nog wat extra tijd om iets meer te zien van het eiland. Dus vertrek ik naar de hoofdstad Jakarta. Hier heb ik al veel over gehoord en gelezen, maar het beeld dat ik vooraf had, klopt niet. Ja, het is er druk en warm, maar de luchtvervuiling valt me reuze mee. Misschien is het in andere perioden van het jaar erger, maar nu zeker niet te erg. En Jakarta is zeer de moeite waard. Er is veel historie te bewonderen en dan met name voor mij interessant: veel Nederlandse historie. “We” hebben hier natuurlijk behoorlijk lang handelgedreven en geheerst en daar zijn nog diverse sporen van terug te vinden. Zo bezoek ik de begraafplaatsen Ereveld Ancol en Ereveld Menteng Pulo. Op deze plekken liggen zowel Nederlandse en Indonesische slachtoffers van kampen uit de 2e Wereldoorlog als gevallen soldaten uit de KNIL-oorlog. En bewonder ik de koloniale gebouwen in “old town Jakarta” (Kota Tua, gecreëerd onder Jan Pieterszoon Coen). Hier vind je o.a. café Batavia, gebouwd rond 1830. Het is nu een horecagelegenheid maar deed in het verleden o.a. dienst als woning/kantoor van de Nederlandse gouverneur. In het vroegere gemeentehuis zit nu het historisch museum en het wajang-poppenmuseum bevindt zich in een pand, dat zó uit Amsterdam lijkt te zijn overgewaaid.

Jakarta verkennen kan op veel manieren en dus loop ik, pak ik een taxi of stap ik in een tuktuk. Lopen is zeker niet overal even eenvoudig met het drukke verkeer en vaak ontbrekende trottoirs. En vooral oversteken is een avontuur op zich. Soms zijn er wel zebrapaden of voetgangersbruggen, maar meestal moet je maar zien hoe je de overkant bereikt. De eerste keer loop ik achter een lokale bewoner aan om af te kijken hoe het werkt. En na een paar keer heb ik het door en doet het me ook wel denken aan oversteken in Peking: gewoon langzaam de weg op schuifelen, “stop, stop” roepen en gebaren en langzaam doorlopen. Het werkt! Alleen moet iedereen wel goed opletten, want helaas gebeurt het een keer dat een scooterrijder niets in de gaten heeft en achter op een auto knalt. Een beetje schuldig voel ik me wel, maar ik heb geen andere manier van oversteken kunnen vinden. Als je door zo’n stad loopt, kun je ook makkelijk de kleine straatjes en steegjes opzoeken. Zodra je een beetje van de doorgangswegen afdwaalt, kom je in een andere wereld terecht. Het woord kampong was tot nu toe voor mij een woord dat ik wel kende, maar nu heb ik er ook een beeld bij. In de steden staat het voor een wijk, die met een toegangspoort wordt geduid, zodat je ook altijd precies weet in welke wijk je je bevindt. En in die kampongs wonen de mensen als in een leefgemeenschap, met bijbehorende activiteiten. Zo staat er midden op straat ineens een feesttent en kom ik zomaar terecht op een bruiloft. Of ik kijk mijn ogen uit op de lokale marktjes die je overal vindt. En als je genoeg gelopen hebt, houd je een tuktuk aan en scheur je tussen alle auto’s door terug naar je hotel.

Mijn laatste uitstapje is Jogjakarta waar ik de tempels Borobudur en Prambanan bezoek. Vanuit Jakarta is het ongeveer 7,5 uur met de trein en dat is een hele mooie rit, dwars door de rijstvelden en door de bergen. Jogjakarta is heel anders dan Jakarta. De enorme verkeersaders ontbreken, evenals de hoge gebouwen. Hét souvenirartikel in Djokja (zoals het hier genoemd wordt) is batik. De hoofdstraat is daarom vol van batik-winkels en -kramen. Ik ontdek echter dat er ook een wijk is waar de batikstoffen geproduceerd en verkocht worden, dus daar doe ik mijn inkopen. Ik kan er op mijn gemak rondlopen want het is er niet druk en ik kan in een fabriekje (mag eigenlijk die naam niet dragen) bekijken hoe de stoffen worden gefabriceerd. De belangrijkste reden dat ik hiernaar toe ben gegaan is echter niet de batikindustrie maar zijn de tempels, de in de omgeving van Djokja liggen. De Borobudur is een boeddhistisch tempelcomplex, gebouwd van 750 – 850 n. Chr. en zeker heel imposant om te zien. Prambanan is een hindoeïstisch tempelcomplex dat ongeveer 850 n. Chr is gebouwd en de sierlijke tempels, die verspreid staan over een groot terrein zijn m.i. niet alleen imposant maar ook heel mooi om te zien en maken dat ik dit mooier vind dan het meer bekendere Borobudur.

Met het bezoek aan de tempels zit mijn tijd er weer op. Het was een korte kennismaking met een deel van Indonesië en dat viel zeker niet tegen.