Na enig speurwerk (ook hier weer) ons hotel gevonden. Santiago de Cuba is een grote stad en ook hier ontbreekt het weer aan de nodige informatie. Het hotel is ok, we kunnen er eens een keer á la carte eten, dat is al heel wat. We hebben tot nu eigenlijk alleen maar buffetten gehad en die waren allemaal niet erg best. Hier is het eten redelijk en er is zowaar een lekker wijntje bij te krijgen.
Want ook wijn is hier niet erg makkelijk te krijgen. De wijn is wel duurder dan het hele diner bij elkaar, maar vooruit. Ter afsluiting gaan we nog even naar de bar. Helaas is het er erg rustig, er speelt een son-bandje (son-muziek is dé muziek in Cuba) en er is een danspaar dat een showtje weggeeft. Onverwacht wordt het nog heel gezellig, want dit danspaar schuift bij ons aan tafel aan en we raken in gesprek. Hij is afgestudeerd informaticus, zij is advocaat. Maar in hun eigen vak is geen droog brood te verdienen, dus daarom dansen ze maar en geven ze danslessen.
Zo’n 35 km buiten Santiago de Cuba ligt een oude tabaksplantage uit de tijd van de slavernij en we besluiten om deze te gaan bezoeken. Vol goede moed vertrekken we, weer met de kaart in de aanslag. Maar ook deze keer mag het weer niet lukken. We zien één keer een bord, waarop het nationale park waar de plantage is, wordt aangegeven. Helaas is de plantage onvindbaar, zelfs vragen helpt niet: de mensen sturen je van hot naar haar.
Gelukkig kun je nog meer dingen doen in Santiago de Cuba en we besluiten om de visserswijk El Tivoli te bezoeken. Een mooi stukje historie en ook hier weer een mooi plein, waaraan koloniale gebouwen staan, die er allemaal goed uitzien. We eten aan het plein (de rekening wordt gepresenteerd op een half afgescheurd post-it velletje) en nemen nog een drankje in een bar. We zijn hier naar binnen geloodst door Alexis, die ons ongegeneerd om een drankje vraagt. Maar hij is zo aardig dat we dat geen probleem vinden en als hij hoort dat we uit Nederland komen, gaat hij helemaal uit zijn dak. Hij verdwijnt en komt even later terug met een envelop. Of we deze brief in Nederland willen bezorgen bij zijn vriend! We twijfelen even, want je weet maar nooit, maar nemen hem toch maar aan. We zullen hem in Nederland op de bus doen.
We besluiten de avond het Casa de la Trova. Een populair muzieklokaal waar een band optreedt en waar onze dansvrienden ook weer een show geven. Een mooie avond en veel te snel is het laat en zoeken we ons hotel weer op.
Vanuit Santiago de Cuba rijden we naar het noorden, richting de kust waar we nog drie dagen zullen blijven in een beach resort. Maar eerst moeten we tanken. Ook dat is weer een hele belevenis. De lokale bevolking gaat eerst naar een loket, betaalt een bedrag en krijgt dan precies de hoeveelheid benzine voor het betaalde bedrag. Wij mogen “gewoon” tanken en achteraf betalen. Maar voordat we door hebben hoe dit systeem werkt, ben je toch wel weer even wat tijd verder… Deze keer heb ik geen water ingeslagen en dat heb ik geweten ook. Onderweg geen flesjes te bekennen, we stoppen nog even in een klein dorpje waar een marktje is, maar zelfs daar zien we nergens flesjes water.
Wel heel veel fruitkraampjes, fruit is hier overdadig aanwezig. Holguin is een grotere plaats dus rijden we daar maar even in om in ieder geval even wat te drinken. Het is een heel andere plaats dan wat we tot nu toe gezien hebben. Weinig toerisme maar wel veel bedelaars. Heel triest allemaal. En dan rijd je naar de kust en merk je dat de weg ineens veel beter wordt. Geen gaten meer, fatsoenlijke borden langs de kant en zelfs stoplichten. Het is duidelijk dat je de toeristische kust nadert.
Het hotel is wat je van een beach resort kunt verwachten. Grote zwembaden, pal aan het strand met een mooie zee, diverse restaurants en ontelbare appartementen. De laatste dagen brengen we vooral luierend door, helaas wel een middag lang gestoord door een bijzonder dronken Rus, die wel heel dicht bij ons wilde liggen met zijn dronken kop. We besluiten dat een all inclusive beach resort niet “ons ding” is en vinden het niet erg om na drie dagen te vertrekken.
Al met al een mooie reis. We hebben 11 van de 14 provincies van Cuba bezocht en daarbij 1.800 km gereden. Ik vind het niet een heel mooi land qua natuur en de indruk die het achterlaat is vooral armoedig en mensen die zeer op hun hoede zijn over wat ze wel of niet vertellen. Ze zijn arm, de gebouwen en infrastructuur zijn in erbarmelijke staat en je hebt soms het gevoel dat je in een film uit de jaren 50 figureert. Maar wat zijn de mensen lief en wat houden ze van hun “son”. Een land om nooit te vergeten.
Tjukurpa - Dreamtime 
Plaats een reactie