Eilandhoppen op Galápagos

foto’s Galapagos

Rondreis Ecuador en Galápagos

Ook al vormen de Galápagos-eilanden een deel van Ecuador, het voelt toch echt alsof je naar een ander land vliegt. De eilanden worden beschermd en daarom moet er speciaal voor worden betaald waardoor je een soort ‘permit’ krijgt om er naar toe te vliegen. Als je eenmaal geland bent, wordt het vliegtuig ontsmet door de stewardess, want men is natuurlijk bang dat er ziektes/bacteriën worden meegebracht. Als je er dan eenmaal voet aan land zet, waan je je ook in een volkomen andere wereld.

Vol verwachting maak ik de reis van het vliegtuig (op het eilandje Baltra) richting Puerto Ayora (op het eiland Santa Cruz), het piepkleine stadje waar ik aan boord ga van de boot, waarmee ik de komende dagen een aantal eilanden zal bezoeken. Op het eiland Santa Cruz is ook het Charles Darwin Research Station gevestigd. Voordat we gaan eilandhoppen bezoeken we eerst dit onderzoeksinstituut, waar we o.a. Lonely George bewonderen, de reuzenschildpad die als enige van zijn soort nog in leven is.

Later die dag zie ik meerdere reuzenschildpadden, zomaar in het wild, terwijl we op weg zijn naar de twin craters. De Galápagos-eilanden zijn allemaal vulkanisch en je komt dan ook overal tekenen van vulkanisme tegen. De kraters zijn oude vulkaanmonden die zijn ingestort en inmiddels weer begroeid. Ook de lavatunnels die we later bezoeken zijn natuurlijk een overblijfsel van oude vulkanen. Ons eerstvolgende eiland is Santa Fé waar we in ongeveer twee uur naar toe varen, voortdurend gevolgd door een paar fregatvogels. Hier maken we onze eerste snorkeltocht en als dat een voorbode is voor de rest, dan kan deze trip niet stuk! Ik zie: natuurlijk vissen in allerlei soorten, kleuren en maten, maar ook adelaarsroggen, een zeeschildpad, krabben, zeeleguanen, zeeleeuwen, haaien en een pinguïn. Al met al een prachtige dag dus en na een heerlijk diner aan boord val ik doodmoe en met het geluid van de zeeleeuwmannetjes op de achtergrond in een diepe slaap.

Na een nacht varen komen we aan bij het volgende eiland: Española, waar we nog voor het ontbijt het land opgaan om de zeeleguanen te bewonderen. Ze liggen er mooi bij, te genieten van het zonnetje en zich lekker op te warmen. Tijdens onze wandeling zien we ook allerlei andere dieren, waaronder zeeleeuwen en allerlei soorten hagedissen.

Daarbij staat het eiland vol met schitterende cactussen, bijna bomen te noemen. Na het ontbijt gaan we opnieuw het eiland op, maar nu blijven we aan het strand en zien grote kolonies zeeleguanen, die zich ook hier weer lekker liggen op te warmen.

Niet ver er vandaan komen we de “blue footed booby’s” (blauwvoetgent) tegen. Mooi om te zien dat zelfs deze vogels rustig blijven zitten als je in de buurt komt. Alle dieren die ik tot nu heb gezien, lijken absoluut niet bang voor ons mensen en dat maakt het ook zo mooi om hier rond te lopen. Je kunt in alle rust genieten van dit dierenleven. In de middag is het tijd om te relaxen aan een prachtig bounty-strandje. We kunnen wat snorkelen en ook hier is het onder water weer mooi, o.a. door een gigantische schildpad die lekker op de zeebodem aan het “grazen” is en een groot aantal zee-egels. Wanneer ik een paar pijlstaartroggen zie, blijf ik maar wel uit de buurt (Steve Irvin, de bekende Australische presentator van natuurprogramma’s is er immers door gedood). En weer gaan we naar een volgend eiland, Floreana deze keer. We wandelen eerst langs een mooie lagune, waar een hele kolonie roze flamingo’s in het water staat te zoeken naar eten. Later staan we op een van de mooiste stranden, die ik ooit heb gezien en met het helderste water dat er maar kan zijn. Vanaf het strand zie je in het water de roggen, vissen, schildpadden etc. lekker zwemmen. Het strand zit vol sporen van schildpadpoten, kortom, de natuur op zijn mooist hier. En ook vandaag kunnen we weer snorkelen, deze keer in wat dieper water en het mooiste moment is toch wel dat er drie kleine zeeleeuwtjes om me heen dartelen en met elkaar spelen op nog geen twee meter afstand.

Postoffice Bay is van oudsher de plek waar zeelui hun post achterlieten in een soort postbus. Als er post lag voor mensen bij wie ze zelf in de buurt woonden, dan namen ze die mee en leverden het af. Ook nu staat er nog steeds een soort brievenbus waar je je kaarten kunt achterlaten in de hoop dat iemand anders hem weer meeneemt en alsnog bezorgt bij de geadresseerde. Het laatste eiland, dat we bezoeken, is Seymour Norch. Al om 6.00 uur ’s ochtends gaan we weer aan wal en op dit eiland kunnen we weer volop genieten. Het barst er van de zeeleeuwen, blue footed booby’s, pelikanen, zee- en landleguanen en hier ook de fregatvogels.

Ze hebben jongen, maar sommige zijn ook nog op zoek naar een vrouwtje. Dat kun je zien aan de grote rode keelzak, die de mannetjes tevoorschijn toveren als er een vrouwtje in de buurt is. Na het bezoek aan dit eiland is mijn eilandtocht voorbij. Ecuador wacht op mij waar ik nog een paar mooie weken hoop te beleven.