Een laatste grensovergang en einde van de trip

San Martin de los Andes ligt, hoe kan het anders in dit gebied, aan een groot meer en trekt veel toeristen. Vooral vanwege het meer en de bergen, maar ik zelf vind vooral de indianencultuur hier zeer interessant.

Ik loop een van de bergen op (meer een heuvel) en kom aan de andere kant, gelegen aan het meer, terecht in een indianendorp. Prachtig om daar even rond te kijken, er is zelfs een soort café, waar helaas niet zo heel veel te koop is. De indianen zijn de Mapuches en zij hebben het recht om “2 pesos” entree te heffen als je deze berg op wil naar hun dorp. Als tijdverdrijf ga ik met de groep mee om te gaan canopyen, van boom naar boom aan een soort kabelbaan (“tokkelen”). Een bijzonder avontuur, waarvan de oorsprong in Costa Rica ligt. De biologen daar wilden niet steeds boom in boom uit en besloten om van boom naar boom te glijden. Twee mannen uit de groep hebben in die tijd gevist en als diner krijgen we allemaal een stukje vooraf als amuse. Lekker.

Na San Martin de los Andes verlaten we Argentinië weer en steken de grens weer over naar Chili. Dat is, opnieuw, een hele toestand. Al ruim voor de grensovergang staan we 1 uur stil. Deze keer moeten al onze namen uit de paspoorten worden overgetypt op een lijst en dat met een typemachine uit het jaar 0. Bij de werkelijke grens met Chili duurt het 1,5 uur. Van rij 1 naar 2 naar 3 etc. De tassen worden gescand en er staan meer medewerkers naar ons te kijken dan dat er daadwerkelijk naar de scans van de tassen gekeken worden. Maar, dan zijn we toch in Chili en we komen opnieuw in een ander landschap. Vulkanisch en we zien al snel de eerste van vele: de Lanin, 3776 meter hoog.

We rijden naar Pucón, gelegen aan een meer en de voet van de Villaricca (ook een vulkaan, waarvan we gedurende ons verblijf de rookpluimen steeds kunnen zien). In en om Pucón is veel activiteit en we gaan raften (pittige maar heel mooie tocht), de beklimming van de Villaricca waar je dan vervolgens weer met een speciale broek als slee van af kunt glijden, laat ik voor wat het is. Ik kies voor het meer relaxte warmwatergebeuren. En we gaan met vrijwel de hele groep paardrijen, een prachtige tocht van 3,5 uur door de omgeving van Pucón. De rest van de dag luier ik om bij te komen van al deze activiteiten. Bij het schrijven van mijn dagboek hoor ik Jingle Bells; het is 34°! Blijft toch vreemd, Kerst in de hitte. Dit gedeelte van mijn rondreis eindigt in Santiago de Chile. Ik kan niet zeggen dat ik dit een mooie stad vindt.

Het centrale plein, de Plaza de Armas wordt omzoomd door een paar mooie gebouwen maar is verder niet echt een mooi plein, de vismarkt vind ik niet echt aantrekkelijk en als ik in de winkelstraat ook nog beroofd wordt van mijn camera ben ik er klaar mee. Gelukkig bedenk ik me meteen dat ik ’s ochtends nog al mijn foto’s heb gebackupt, dus dat verzacht de pijn enigszins. Ik doe aangifte bij de politie en koop een nieuwe camera. Ik ga per slot van rekening nog een paar weken verder en wil zeker op de Galapagos-eilanden nog foto’s maken. Gelukkig is het afscheidsetentje nog heel gezellig, zodat ik niet met een slechte herinnering het land hoef te verlaten.