Een beetje weemoedig aanvaarden we de terugreis. Hier hebben we natuurlijk heel lang naar uitgekeken en ons verblijf op Pitcairn is ons zeker heel goed bevallen. En dan zit het er ineens op en kun je alleen nog terugkijken. Hoewel nagenieten natuurlijk ook wel deel van het reizen is. Gelukkig is de zee heel wat... Lees verder →
Vandaag is het zover, we gaan naar Pitcairn! Om daar te komen moesten we eerst dus naar Tahiti in Frans Polynesië. Maar de boot naar Pitcairn vertrekt vanaf Mangareva, een eilandje dat nog steeds bij Frans Polynesië hoort maar zo’n 1.400 km naar het zuid-oosten ligt. Het is ongeveer 5,5 vliegen met een tussenstop op... Lees verder →
Papeete op het eiland Tahiti is de belangrijkste stad van Frans Polynesië maar niet heel interessant. Daarom gaan we maar met een huurauto het eiland rond. Na de “verplichte” koffiestop beginnen we aan onze toeristische route. Hoewel route een groot woord is want net zoals op Moorea is hier eigenlijk maar 1 echte weg: de... Lees verder →
Ook Sydney kent personeelstekorten op het vliegveld en dat betekent lange rijen bij het inchecken en de security. Komt er bij dat sommige medewerkers wel heel veel tijd nodig hebben om e.e.a. af te handelen, dus geduld moet je hier wel hebben. Dat geeft wel tijd voor een praatje en een mevrouw voor mij is... Lees verder →
De "white cliffs of Dover" zijn bij de meeste mensen wel bekend, maar ook in Normandië vind je mooie witte kliffen. Een van de mooiste plekken om dit natuurverschijnsel te bewonderen is Etretat. Opnieuw een plek waar ik al eens eerder ben geweest maar het ligt mooi op mijn route en het is zó mooi... Lees verder →
Zo bijna aan het einde van mijn roadtrip ben ik eindelijk in de gelegenheid om de Mont Saint Michel eens te bezoeken. Ooit heb ik het in de verte wel eens zien liggen, maar een daadwerkelijk bezoek is er nooit van gekomen.Het rotseiland op de grens tussen Bretagne en Normandië behoort tot de top 3... Lees verder →
Dit stukje van mijn trip is meer een sentimental journey. Perros-Guirec ligt aan de Côte de Granit Rose en dit is een streek waar ik ruim 30 jaar geleden ook een vakantie heb doorgebracht. De kust hier heeft haar naam te danken aan de kleur van de rotsen. Men zegt roze hoewel ik eerder roodbruin... Lees verder →
Quimper (Quimper (Kemper in het Bretons) is de oudste stad van Bretagne en was vroeger de hoofdstad van het koninkrijk Bretagne (9e en 10e eeuw). Het grootste deel van de binnenstad ademt dan ook een middeleeuwse sfeer uit. Er zijn echter nóg oudere gebouwen. Deze staan in de wijk Locmaria aan de rivier en stammen... Lees verder →
Aan de plaatsnamen kan ik zien dat ik inmiddels in Bretagne zit. De naamborden worden in twee talen weergegeven: Frans en Bretons. Het Bretons doet sterk denken aan hoe in delen van Groot-Brittannië wordt gesproken en is een goed voorbeeld van de Keltische invloed uit het verleden. De oudere huizen gaan ook steeds meer op... Lees verder →
Na de Middellandse Zee, die ik vanaf Griekenland tot nu toe bijna voortdurend in beeld dan wel dichtbij had, zit ik nu aan de kust van de Atlantische Oceaan. Dit betekent dat ik dwars door het zuiden van Frankrijk van oost naar west ben gereden. En zie ik duidelijk het verschil: de Middellandse Zee meestal... Lees verder →
Tjukurpa - Dreamtime 