Na een week dirt roads komen we weer op asfalt, de weg naar Warburton. Dit is niet meer dan een roadhouse waar je kunt tanken en een kleine aboriginal gemeenschap. Deze gemeenschappen vind je verspreid over de hele outback van Australië en de aboriginals kunnen daar redelijk hun eigen leven leiden, ondersteund door de Australische overheid. Het zijn meestal maar kleine groepen variërend van 60 tot 400 mensen met eigen voorzieningen zoals scholen en een medische post. En het roadhouse heeft internet! Na bijna een week kan ik weer even wat de wereld insturen en dat betekent: Polarsteps publiceren, WhatsApp bijwerken etc. Warburton behoort dus eigenlijk tot een aboriginal community en dat is voor ons een “no go” area. Alleen het roadhouse kunnen we wel bezoeken maar dat is maar een armzalig gebeuren. Was ook niet anders te verwachten hier natuurlijk. Er hangt een groot waarschuwingsbord over unloaded benzine; dat schijnen de aboriginals hier te snuiven dus je wordt gewaarschuwd om het niet aan hen te geven. De WC zit achter een dubbel slot met cijfercodes. Dat zegt allemaal wel genoeg denk ik. Alcohol mag je niet meebrengen en is hier ook niet te krijgen. Ook ons overnachtingsadres is bij een aboriginal gemeenschap: Warrakurna. We zitten op een heuse camping al is hij niet heel groot of gezellig. Ook hier in Warrakurna zit je bij een aboriginal community dus geen gezellige bar waar je een biertje kunt drinken. Maar we kunnen gelukkig wel douchen en er zijn toiletten. Heerlijk opgefrist en met het geluid van huilende dingo’s op de achtergrond duik ik mijn slaapzak in.
Tjukurpa - Dreamtime 
Plaats een reactie