En als je denkt dat je nu toch wel het allermooiste van de reis hebt gezien, ga je de Salar de Uyuni op. Een enorme zoutvlakte (oppervlakte 12.500 km2) waarop we ons de hele dag vermaken. Je hebt het gevoel dat je over een grote sneeuwvlakte rijdt en verwacht elk moment dat de auto wegglijdt. Maar dat is natuurlijk niet zo. We verlaten ons “zouthotel” (zelfs de bedden zijn van zoutblokken gemaakt) en stoppen bij een doolhof, uiteraard ook van zout gemaakt. We vermaken ons er prima mee en ik moet zeggen dat het verdomd moeilijk is om de uitgang te vinden. Daarna is het tijd voor de creatievelingen. Op deze enorme kale vlakte kun je mooie foto’s maken door met perspectief te spelen. De mooiste creaties komen voorbij en voor we het weten is het alweer tijd voor het volgende verrassende natuurverschijnsel: cactuseiland. Hoewel grotendeels vlak zijn hier en daar wel eilanden aanwezig. Cactuseiland (Incahuasi) is de bekendste. Een klein eiland helemaal bezaaid met verschillende soorten cactussen, die mooi afsteken tegen een achtergrond van witte zoutvlakte en blauwe lucht. We maken een wandeling over het eiland waarbij flink geklauterd moet worden. De hoogte (hier ongeveer 3.600 meter) maakt het ons nog steeds lastig maar we raken er wel meer aan gewend. En vóór dit mooie tafereel wordt voor ons, midden op de zoutvlakte, een lunch geserveerd. By far de mooiste lunchplek die ik ooit heb gehad. Na een bezoek aan het eerste zouthotel dat nu als museum is ingericht is het alweer tijd voor een zonsondergang. Niet heel spectaculair moet ik zeggen maar toch wel mooi.
Tjukurpa - Dreamtime 
Plaats een reactie