Istanboel

Een lang weekend naar Istanboel. Alweer een plek van een af te strepen lijstje al heb ik officieel geen bucketlist. Op Schiphol is het redelijk druk maar afgezien van de toch wel trage selfservice pascontrole gaat het allemaal redelijk snel en voorspoedig. Er is gelukkig nog even tijd om een koffie te drinken in de vernieuwde Amsterdam Bread. Alles gaat helemaal netjes op tijd totdat we in het vliegtuig zitten. Zes passagiers hebben klaarblijkelijk de gate niet op tijd gehaald dus moeten hun koffers er weer uit en hebben we dus vertraging.
Bij aankomst in Istanboel valt het er niet mee: het regent en het is koud. Het is rustig op het vliegveld, alleen bij de douane staan nogal wat mensen maar het zeker niet echt druk. We besluiten om toch maar een taxi te nemen ook al hadden we eerst besloten om met de bus te gaan. Je ziet meer vanuit de bus maar aangezien het al begint te schemeren (tijdsverschil van 2 uur waar we geen rekening mee hebben gehouden) én het een behoorlijke reis is met de bus inclusief overstappen, kiezen we toch maar voor het gemak van de auto. We zijn wel € 35 armer maar het is hier zeker wel gemakkelijk. Het is ook met de auto nog een hele trip. Het hotel is mooi, we hebben ook een mooie kamer, en zoals verwacht zitten we midden in het levendige centrum. We doen niet heel veel meer en kiezen ervoor om vlakbij het hotel te gaan eten. Een leuk tentje met best lekker eten. We krijgen Turks brood met olijventapenade “on the house”, ik bestel een mojito mocktail (niet lekker) want alcohol schenken ze niet. Dat heeft niets met het geloof te maken, ze hebben gewoon nog geen vergunning. Na het eten denken we koffie te bestellen maar we krijgen een appelthee “on the house”. En daarna een cranberrythee “on the house” en een soort baklava met vanilleijs, jawel, “on the house”. Ik weet niet waar we dat aan te danken hebben maar we gaan met een volle buik weg. Gelukkig hebben we dus e.e.a. gratis gekregen want het door ons bestelde eten en drinken was bij elkaar nog best prijzig. Dat had ik niet verwacht. We nemen nog een afzakkertje in de ongezellige hotelbar waar we worden afgeleid door een paar katten.

Oudste monument van Istanboel

We starten de dag met onze gereserveerde rondleiding in de Aya Sofia. Gelukkig hebben we nog tijd voor ontbijt en koffie. De gids is goed, al kan hij ons alleen buiten informatie geven. Sinds dit jaar mag een gids niet meer binnen rondleiden en toeristen mogen niet meer in de gebedsruimte, alleen op de rondgang boven. En nog vervelender: eerst mocht je gratis naar binnen, nu kost het € 30! We hebben het toch maar gedaan want je komt hier nooit meer. En het was wel heel mooi. Hoogtepunten: de zesarmige engelen, de Viking graffiti en de “loge” van de keizerin.
Na het bezoek aan deze kerk, museum, moskee etc. (de functie van het gebouw is nogal eens veranderd in de loop der jaren) lopen we naar de bazaarwijk. We bekijken de Egyptische bazaar, het is zo te zien de kruidenbazaar. Deze stamt uit 1664 en is nog heel mooi om te zien. Maar, we zijn ook al snel uitgekeken en als we eruit komen zien we de kades van een soort zijarm van de Bosporus. We lopen daar een beetje rond, oriënteren ons op de vertrektijden van de veerboten want die willen we morgen doen, en stappen dan op de tram. “Zien waar deze ons brengt.” Dat is een aardig tochtje maar het is ontzettend druk en we moeten voor een deel staan. De “Europese” wijk kunnen we natuurlijk niet overslag en we gaan op zoek naar het Beatles café. Helaas blijkt dit niet meer te bestaan, maar we hebben gelukkig wel een mooi deel van Istanboel kunnen bewonderen. Als we terug komen bij het hotel zien we de Blauwe Moskee baden in licht. Een prachtig plaatje.

Bosporus

Ook vandaag is het weer bewolkt maar gelukkig wel echt droog. De dag staat in het teken van varen op de Bosporus en de eerste haven die we aandoen is Kadiköy, gelegen op het Aziatische deel van Istanboel. De bedoeling was eigenlijk om eerst naar Bebek te gaan, een wat langer tochtje om te beginnen maar maar dan moeten we langer op de boot wachten. Dus pakken we de eerste de beste die vertrekt. Onderweg krijgen we mooi uitzicht op de wijk waar we zitten. We zien het Topkapi museum, de Aya Sofia en de Blauwe tempel. Ik heb al gelezen dat de wijken aan de overkant niet heel aantrekkelijk zijn om als toerist te bezoeken maar Kadiköy valt best mee. We lopen een stukje over de vismarkt en door de winkelstraat en dat is best aardig. Lang blijven we echt niet en we pakken de boot naar Besiktas. Daar hopen we wat voetbalsouvenirs te kunnen kopen maar helaas zijn die niet te vinden. Besiktas is ook niet echt leuk dus we varen weer verder. En nu wel naar Bebek. Daar is de sfeer toch wel iets anders. We komen aan bij een park en dat ziet er meteen een stuk vriendelijker uit dan in de vorige plekken. Hier kunnen we even wat eten. Ik kies voor een linzensoep. Dat herinner ik me nog van de Zijderoutereis. Daar houden ze hier van in Turkije en ook deze soep is weer heel lekker. We besluiten om niet met de boot verder te gaan. Eigenlijk verandert er vrij weinig in wat je onderweg ziet en op een gegeven moment is dat ook wel genoeg. Het is niet echt veel anders dan huizen flats en af en toe een wat groter en ouder gebouw. Een enorme moskee boven op de berg en een toren op een klein eilandje, de Kiz Kulesi waar volgens een legende de dochter door een Osmaanse sultan werd opgesloten omdat hij bang was dat de voorspelling zou uitkomen dat ze op haar 18e zou sterven. Wat toch gebeurde door een slangenbeet. Nu is er een restaurant in de toren.
Niet met de boot verder dus maar met de bus. Maar helaas, ook deze is weer helemaal vol en we moeten weer staan. Het OV is hier uitstekend geregeld maar het is wel erg druk. Het laatste stuk pakken we weer tram 1. Dit traject kennen we al en we staan weer snel bij het hotel. Daar gaan we eerst maar eens uitrusten van al het reizen van vandaag voordat we gaan eten.

Topkapi Paleis

Dit moet het mooiste bezoek van het weekend worden: het Topkapi museum. Als je ziet hoeveel een kaartje kost (€ 48!!!) verwacht ik er wel veel van. Dus maar hopen dat het niet tegenvalt. De Aya Sofia vond ik ook wel heel mooi (ook een topattractie hier) maar dan meer vanwege de historie. Voor het echt mooie was ik liever naar de Blauwe Moskee gegaan. Maar ja, je kunt niet alles doen. We hebben weer kaartjes gekocht via “Get your guide”. Dat werkt altijd prima en ook nu ziet het er wel weer goed uit. We ontmoeten de gids in het Topkapi Café, hij begeleidt ons naar de “skip the line”.
We zijn helaas te vroeg om in dit café een koffie met broodje te halen want hij is nog niet open. Maar we krijgen al wel vast onze tickets om binnen te komen en een tip voor een plek waar we wel een ontbijtje kunnen halen. Het is een hele aardige jongen die ons vertelt hoe we daar moeten komen. En passant hebben we het ook nog even over Amsterdam en jawel, deze keer gaat het weer over de red light district! Het ontbijtje is karig: een paar gebakken eieren met een droog broodje en een koffie maar we hebben in ieder geval iets binnen. En we zijn weer op tijd terug om met de gids mee te lopen naar de ingang. Ik heb de indruk dat een skip the line hier niet echt nodig was geweest, zeker niet op dit tijdstip. Zonde, want dat was een stuk goedkoper geweest denk ik. Al heb ik nergens kaartjes gezien zonder een skip the line. Wat vind ik van het Topkapi? Heel erg mooi! Een groot. Zeker de moeite van een bezoek waard. We lopen zo’n 2,5 uur door de verschillende ruimtes en hoven. En dan is het ook mooi geweest. Na een snelle koffie in de museumshop lopen we terug naar het hotel. Zo heerlijk dat we dit hotel hebben want het meeste ligt op loopafstand. We zijn ook keurig op tijd om naar het vliegveld te gaan. Eerst een paar haltes met de tram en dan over op de metro. Helaas moeten we onze kaart wel opwaarderen. We hebben al een stukje zonder kaartje gereisd, dus het is hard nodig. Met hulp van Google translate en een mevrouw achter mij lukt het om geld op de kaart te zetten en we kunnen verder. Het is een behoorlijke rit naar het vliegveld met 1 overstap. Alles bij elkaar zijn we zeker 1.15 – 1,5 uur bezig maar gelukkig kunnen we het grootste deel van het traject zitten. En ik kom er onderweg achter dat het vliegveld in het Aziatische deel van Istanboel ligt. En dus een behoorlijk eind van waar wij zaten. Het is wel een enorm uitgestrekte stad.
En het gaat mis!
We zijn naar het verkeerde vliegveld gegaan. Istanboel blijkt meerdere internationale vliegvelden te hebben. En we zitten helemaal aan de andere kant van de stad. We ontdekken dit pas op het moment dat we onze vlucht zoeken op het scherm. Hij staat er niet op. We moeten snel handelen en stappen in een taxi die ons gelukkig heel snel naar het andere vliegveld brengt. Nou ja snel, het duurt wel ca. drie kwartier. Gelukkig is er net een nieuwe weg geopend. We moeten tol betalen maar het gaat wel lekker snel, ook al omdat er weinig verkeersdrukte is en de chauffeur rijdt als een gek. Ik hoop niet dat hij een bekeuring krijgt. Een meevaller is dat het op het vliegveld niet zo heel druk is en we gelukkig redelijk snel door alle controles komen. Veel tijd om het vliegveld te bekijken hebben we helaas niet maar gelukkig kunnen we wel even zitten en wat eten en drinken. Al met al is het goed gekomen maar dit was een wijze les!