Jordanië

Amman

Na een vlucht met tussenlanding in Istanboel kom ik ’s ochtends vroeg aan in Amman, de hoofdstad van Jordanië. De reisorganisatie waarmee ik deze reis maak, heeft ervoor gezorgd dat er iemand klaar staat met mijn visum, dus de douaneformaliteiten kosten weinig tijd. En ik krijg meteen een transfer naar mijn hotel. Helaas ligt dit hotel aan de rand van de stad dus de oude binnenstad krijg ik voorlopig nog niet te zien. Vanuit het hotel kan ik gelukkig wel een leuke wandeling maken om alvast wat sfeer te proeven en te acclimatiseren want het is hier een behoorlijk stuk warmer dan in Nederland. Morgen sluit ik aan bij de groep en begint mijn reis pas echt.

Jerash

Jerash was een belangrijke Grieks-Romeinse stad die haar hoogtijdagen kende in de 1e en 2e eeuw na Christus. Het is nu natuurlijk veranderd in een verzameling ruïnes maar er zijn nog hele mooie en herkenbare gebouwen te zien. De poort van Hadrianus, je raadt het al, werd vernoemd naar keizer Handrianus die de stad heeft bezocht. Mijn persoonlijke hoogtepunten om te zien zijn het Romeinse theater en de Cardo Maximus, de belangrijkste straat met daaraan nog mooie overblijfselen van tempels en fonteinen.

Aljoun

Het kasteel van Ajloun is gebouwd in de 12e eeuw op een plek van waaruit de Bedoeïnen in de gaten konden worden gehouden. Zij hadden enorme tentenkampen aan de andere kant van de Jordaanvallei opgezet. De Bedoeïnen hadden zich aangesloten bij de Kruisvaarders en vormden dus een gevaar voor de Moslim-heersers in dit gebied. Het kasteel oogt nog steeds heel imposant ook al is dit natuurlijk ook een ruïne. Maar je kunt nog wel zien, dat hier een prachtig kasteel heeft gestaan. Helaas is de lucht te bewolkt om ver te kunnen kijken, want je zou vanaf deze plek de Jordaanvallei en Palestina moeten kunnen zien.

Citadel en binnenstad Amman

Amman is gebouwd op 7 heuvels en op de hoogste daarvan is een citadel gebouwd met als belangrijkste bouwwerk de tempel van Zeus. Vanaf het complex heb je een 360 graden view over de stad met daarin o.a. het Romeinse theater. Aansluitend aan dit bezoek duiken we de binnenstad van Amman in. Een drukke, rommelige stad, met veel verkeer, kleine winkeltjes, moskeeën, soukhs en alles wat er bij een Arabische stad hoort. Ik ga echter op zoek naar het andere Amman en duik de zijstraatjes in. Daar zie ik weinig toeristen rondlopen maar des te meer lokale mensen die druk zijn met hun dagelijkse dingen. Ik geniet hiervan en word helemaal blij wanneer ik een prachtig klein koffietentje ontdek. Gezien de warmte en het vele klimmen tijdens mijn wandeling zie ik er klaarblijkelijk nogal verhit uit want ik word begroet met “Hello, come and sit down. Do you want a fresh drink?”. En vervolgens ontstaat er een leuk gesprek met de eigenaresse van de tent, komen haar dochter en zuster erbij en kletsen we totdat ik helaas weer moet vertrekken (de bus wacht…).

Dode Zee

Als je in de buurt van de Dode Zee bent, dan moet je natuurlijk ook even drijven in het zoute water. Dus duiken we met zijn allen het water in, nadat de lichamen zijn ingesmeerd met dikke lagen modder wat een goed middel tegen huidproblemen schijnt te zijn. Maar voor iedereen is het vooral een moment om lol te trappen want het ziet er bijzonder uit, al die ingesmeerde figuren. De zee is helaas te ontstuimig om lekker rustig te drijven, dus de meesten houden het niet lang vol. Maar het is wel leuk om eens te hebben ervaren hoe het is.

Mozesberg

Mount Nebo, lokaal de Mozesberg genoemd, is de berg die in de Bijbel een belangrijke plek inneemt. Hier zou Mozes zijn 10 geboden hebben ontvangen etc. Vanaf de top van de berg kijk je uit over de de Jordaanvallei, de Dode Zee en, ook hier, zou je Jerulazem, Jericho en Bethlehem moeten kunnen zien. Alweer zou, want ook hier is de lucht niet helder genoeg. Maar het is wel een vreemd idee om hier te staan en te weten dat aan de overkant van de vallei de voor velen zo belangrijke plekken liggen.

Onderweg naar Petra

Onderweg naar Petra, het hoofddoel van deze reis, maken we een aantal tussenstops. Na de Mozesberg en een heerlijke lunch (vooral de moussaka was heerlijk) stoppen we bij een mozaïek-atelier, gesponsord door de koningin Noor foundation. Heel leuk om te zien hoe hier sieraden, schilderijen, borden, schalen en emoe-eieren worden verfraaid met soms minuscuul kleine steentjes, stof bijna. Ik vind het mooi om te zien, maar helaas is het erg arbeidsintensief en daardoor erg duur. En hoewel ik een paar prachtige oorhangers zie, heb ik daar geen 250 JOD voor over. In Madaba stoppen we om het beroemde mozaïek in de Sint Joriskerk te bekijken. Het mozaïek is hier goed bewaard gebleven, net zoals in het klooster bovenop de Mozesberg. Onze volgende stop is een uitzicht over de Grand Canyon van Jordanië. Hier zien we ook weer de Dode Zee, maar ook hoe droog het land is. De rivier is er niet, in ieder geval niet zichtbaar al groeien er wel wat planten dus af en toe zal de bedding zich wel vullen met water. En de laatste stop voordat we aankomen bij Petra is het Shobak kasteel, een imposant kruisvaarderskasteel, hoog gelegen op een heuvel in een ruig landschap. En hoewel ook hier weer een ruïne is alleen de aanblik van een kasteel op deze plek alweer de moeite waard. Je kunt het kasteel bezoeken, maar we hebben al een lange dag achter de rug en er is weinig animo voor. Ik denk vooral ook omdat je een flink stuk moet klimmen om er te komen. Op naar Petra dus maar.

Petra

Kippenvel. Dat krijg ik op het moment dat ik de kloof in loop, richting de schatkamer van Petra. Deze kloof heb ik al zo vaak op allerlei verschillende manieren in de media gezien, maar het moment dat je er daadwerkelijk inloopt is niet te beschrijven. Het bezoek aan deze kloof met daarachter de oude stad Petra is een jarenlang gekoesterde wens die nu werkelijkheid is geworden. De 1,5 km lange wandeltocht is puur genieten met voortdurend wisselende beelden in het spel tussen zon en schaduw, kleuren van de rotsen en de lucht. Af en toe ben je op sommige plekken (bijna) alleen en dat zijn de mooiste momenten. Aan het einde van de kloof wacht de schatkamer. Deze schatkamer is eigenlijk geen schatkamer, zo leer ik van onze gids Moawia, maar een graftombe. En wat voor een! Petra is echter meer dan deze gratombe, dus lopen we urenlang door de stoffige straten en paden van wat voor de Nabateeërs ooit een hele belangrijke stad aan een handelsroute was, al ver voor onze jaartelling begon. Een heerlijke dag en gelukkig is Petra in het echt nóg mooier dan ik me ooit had kunnen voorstellen.

Little Petra

Voordat we in Klein Petra aankomen, rijden we door het dorp dat op de rand van de vallei bij Petra is gebouwd voor de Bedoeïnen die ten tijde van de ontdekking van Petra nog in de grotwoningen woonden. Nu hebben ze hun eigen huizen en de meesten van hen zijn werkzaam in de vele, vele souvenirsstalletjes die je in Petra kunt vinden. Wat een overgang zal dat zijn geweest voor de eersten die van de grotten naar de huizen moesten verhuizen. Klein Petra, de naam zegt het al, is het kleine zusje van Petra. Maar de plek bestaat al veel langer. De Bedoeïnen hadden hier ook al hun grotwoningen en opslagruimtes ver voordat de Nabateeërs Petra bezetten. Maar het concept is hetzelfde. Je komt eerst door een kloof, al is het hier meer een kloofje en vervolgens in een grote open ruimte tussen de rotsen, waar je ook weer diverse grotten en gebouwen vindt. Ook dit is weer een mooie plek.

Harir Camp – Wadi Rum

Of ik Wadi Rum de mooiste woestijn ter wereld vind, zoals wordt beweerd, weet ik niet maar mooi is hij zeker. Eigenlijk is het geen woestijn maar een drooggevallen vallei, die zich gevuld heeft met zand dat door erosie van de rotsen is gekomen. Er is weinig begroeiing en de schoonheid zit vooral in de grillig gevormde rotsen en rotsformaties. Na Petra is dit de grootste toeristische attractie van Jordanië en het aantal “tenten”kampen is dan ook niet te tellen. Ik heb weinig echte tenten gezien en ook wij slapen in een klein bungalowtje waarvan de muren bedekt zijn met tentdoek en alleen het dak een echt tentdak blijkt te zijn. In de tent is zelfs een badkamer, dus slapen in de woestijn heeft hiermee een andere dimensie gekregen dan wat mijn ervaringen tot nu toe hiermee zijn. Maar, het is er prachtig en de jeepsafari van een aantal uren die we met zijn allen maken is geweldig. We drinken thee bij de Bedoeïnen, bekijken de Burddah rotsbrug en genieten van een prachtige zonsopgang. Opnieuw another day in paradise!

Aqaba

Van Wadi Rum naar Aqaba is een grote overgang. Van de serene schoonheid van de woestijn naar de hectiek van een badplaats die ook een belangrijke haven heeft. We maken een boottocht over de Golf van Aqaba, een baai in de Rode Zee. Hier zien we dan eindelijk wél wat van Israël al spreekt Eilat wat minder tot de verbeelding dan Jeruzalem. Op een aantal plekken kun je snorkelen, we maken een tochtje met een glass bottom boat en we lunchen aan boord. Al met al een mooi tijdverdrijf totdat we bij onze laatste accommodatie voor deze reis kunnen inchecken. En ook hier is de overgang groot: van een tentenkamp naar een 5 sterren resort. Hoewel de 5 sterren wat overgewaardeerd lijken, is het hotel met 5 zwembaden, gelegen aan het strand wel een plek waar menigeen graag zijn zomervakantie zal vieren.

Terug in Amman

De groepsreis zit er weer op. Na een ochtend lekker relaxen in het resort stappen we rond lunchtijd in de bus en vertrekken richting vliegveld van Amman. Het is een paar uur rijden en iedereen geniet na van al het moois dat we hebben gezien. Tijdens een late lunch nemen we alvast afscheid van onze chauffeur en reisgids en voordat we het weten staan we al op het vliegveld. Ik neem een taxi terug naar Amman want ik heb een andere vlucht en blijf nog een nachtje extra. De rit naar de stad duurt langer dan gedacht want er zijn veel wegafzettingen i.v.m. het huwelijk van de kroonprins. De taxichauffeur denkt handig te zijn en neemt een sluiproute maar loopt daarbij schade aan zijn auto op. Al met al een enerverende afsluiting van een prachtige reis!