Ubud

Ubud is een plek waar je vooral kunt genieten van de culturele plekken, maar ook kunt werken aan je innerlijk en uiterlijk. Je struikelt over de plekken waar je yoga en aanverwante technieken kunt beoefenen, maar nog meer struikel je over de plekken waar je een (Balinese) massage kunt ervaren. Zo aan het einde van mijn reis, laat ik me ook maar eens verwennen en ik geniet van een middagje “spa”. Maar de tijd die ik in Ubud ben spendeer ik vooral aan het bekijken van tempels en paleizen. De Elephant Cave is een van die tempels en ligt aan de rand van de stad. Ik loop ernaar toe en vind het prachtig om ook in de woonbuurten terecht te komen. Geen souvenir stalletjes, geen dames die je een massage willen verkopen en ook geen taxichauffeurs die je graag een ritje geven. Een woongebied dus en ik word er zomaar spontaan uitgenodigd om bij iemand thuis een kopje thee te komen drinken. De man is trots op zijn huis en gezin en laat me alles zien. Een erg leuke en onverwachte ontmoeting. Die gastvrijheid ervaar ik ook wanneer ik langs een mooi versierd huis loop. Nieuwsgierig geworden vraag ik iemand wat de reden is. Er blijkt een huwelijksceremonie plaats te vinden en ik mag even snel binnen kijken. Maar ze laten me niet echt toe, want het is een besloten ceremonie. Wel krijg ik een doosje mee als gescherk, waarin eten en drinken zit. Opnieuw een teken van hoe gastvrij men hier is. De Elephant Cave is overigens niet echt een hele mooie tempel. De toegang is prachtig maar binnen is het een kale grot met een paar nissen. De tuin waarin de tempel ligt is echter prachtig en alleen die is al de moeite van de lange wandeling waard. Tijdens een van mijn tochten door de stad stuit ik ineens op een stoet waarin een grote pop in de vorm van een stier wordt meegesjouwd, Ook is er muziek en lopen er veel mensen in mooie kleding en met offerandes mee. Ik loop er maar achteraan want ik ben benieuwd waar dit naar toe gaat. We eindigen op een heuvel en het blijkt een plek te zijn waar de doden worden gecremeerd. Ik maak kennis met de neef van de overledene en hij legt me uit wat er allemaal gebeurt. Heel bijzonder om dit mee te maken. Een heel andere trekpleister, midden in Ubud, is het Monkey Forest. Een groot stuk bos waarin zo’n 1.250 – 1.500 makaken leven. De dieren kunnen vrijuit gaan en staan waar ze willen, maar omdat ze gevoerd worden blijven ze voornamelijk in het bos. Ze worden gevoerd omdat men bang is dat de apen anders de stad in gaan en dan de huizen binnenvallen om eten te zoeken. Ik breng er een paar uurtjes door, klets een poosje met een van de parkrangers en krijg zo een goed beeld van hoe men hier met de apen omgaat. En ik krijg mooie taferelen voorgeschoteld, want apen kijken blijft leuk. Naast de vele tempels zijn er ook her en der koninklijke paleizen te vinden. Het paleis van Peliatan wordt zelfs nog bewoond door een koninklijke familie. In het verleden waren er talrijke koninkrijkjes op Bali, maar die zijn verdwenen onder de Nederlandse overheersing. Nu hebben de families nog steeds wel aanzien, maar geen rijk meer. Ik kom er op het moment dat ook hier een crematie in voorbereiding is. Er is een lid van de familie overleden en ik kan hier goed zien dat er veel geld wordt besteed. De stier die gebouwd is, is zeker 2x zo groot als die ik eerder heb gezien. Als je geld hebt, kun je niet alleen groots uitpakken met de ceremonie, maar ook je doden meteen laten cremeren. Heb je geen geld, dan wordt de overledene begraven en 1x in de 3 à 5 jaar worden alle begraven doden weer opgegraven en gezamenlijk gecremeerd op kosten van de gemeenschap.. Mijn laatste wandeling tijdens mijn verblijf in Ubud zorgt voor een verrassend tafereel. Vanuit Ubud worden tochten georganiseerd naar de rijstvelden van o.a. Tegalalang. Ook ik heb dat gedaan en die rijstvelden zijn inderdaad een plaatje. Maar het is er ook toeristisch met alles wat daarbij komt kijken. Mijn wandeling in Ubud levert een heel ander plaatje op. Ik loop nu echt over een pad door de rijstvelden i.p.v. van een afstandje ernaar te kijken. De lokale bevolking is er hard aan het werk. Geen toeristen te zien en ik heb het gevoel dat dit veel meer het dagelijkse leven op de rijstvelden laat zien. Een mooie afsluiting van een heerlijk verblijf op Bali én van mijn reis die me op vele mooie plekken heeft gebracht. Tijd om terug te reizen naar Nederland.