Whyalla

Het weer is niet heel veel beter maar gelukkig is het droog, dus voordat ik weer “on the road” ga, ga ik toch nog even het dorp in om de muurschilderingen te bekijken. Ze houden hier regelmatig “mural festivals” en daardoor zijn er een hele serie al dan niet geslaagde muurschilderingen te bewonderen. En ik heb het ook al eerder gezien, ook de graansilo’s worden hier en in deze streek op diverse plekken, prachtig beschilderd. Er is zelfs een heuse “silo art” route uitgezet. Daar begin ik maar niet aan, maar ik zie af en toe onderweg toch wel mooie exemplaren voorbij komen. Port Neill presenteert zich als “perfect picture” plaatsje. Het is een heel klein dorpje met ook hier weer een mooie baai met pier (“jetty”). Maar eerlijk gezegd is het zeker niet een van de mooiste plaatsjes die ik onderweg zie. Wat wel leuk aan dit plekje is, dat er, gelukkig maar, één winkel is. Het is de/het lokale kruidenier/postkantoor/souvenirshop/benzinepomp/café. Ik koop er een koffie en de man in de shop gaat helemaal los over hoe bijzonder de koffie is die hij serveert: alle ingrediënten komen van lokale leveranciers, de melk is speciaal (ik heb geen idee hoe speciaal want ik begreep zijn uitleg niet helemaal) en de manier waarop hij koffie maakt, is de enige juiste manier, volgens hem. Ik doe hem een plezier en proef de koffie in de zijn bijzijn. Het is inderdaad hele lekkere koffie en hij glundert van oor tot oor als ik hem een compliment geef. Net buiten Cowell waar ik voor de zoveelste keer tank, rij ik door iets wat wel moeras lijkt, prachtig landschap en ik denk voor de zoveelste keer: “wat een land”. Ik zie nog een vos over de weg rennen maar dan houdt mijn geluk op. Ik krijg een lekke band. Ik denk even na en hou dan maar de eerste de beste caravanrijder aan om te vragen of hij me wil helpen. Want een band verwisselen op mijn eigen kleine “dinky toy” is nog tot daar aan toe, maar van een camper? Natuurlijk wil men dat. Eerlijk gezegd had ik ook niet anders verwacht hier. Een half uurtje later kan ik gelukkig weer verder, met dank aan Casey. En aan zijn zoontje, die mij wijst op een red back spider in de berm, een uiterst gevaarlijke spin, die je beter uit de weg kunt gaan. En de dag eindigt een beetje in mineur, want het wordt erg slecht weer: onweer, harde wind en regen (wel een mooie regenboog). De dolfijnen die ik op mijn volgende overnachtingsadres zou moeten kunnen zien, moeten maar wachten tot morgen.