Mangareva – terug van Pitcairn

Een beetje weemoedig aanvaarden we de terugreis. Hier hebben we natuurlijk heel lang naar uitgekeken en ons verblijf op Pitcairn is ons zeker heel goed bevallen. En dan zit het er ineens op en kun je alleen nog terugkijken. Hoewel nagenieten natuurlijk ook wel deel van het reizen is. Gelukkig is de zee heel wat rustiger dan op de heenweg en we hebben dan ook minder last van een slingerende boot. We worden op Mangareva afgezet en daar hebben we nog een paar dagen voordat we weer via Tahiti terug vliegen naar Auckland. Eigenlijk is ons verblijf op Mangareva noodgedwongen want we konden pas een retourticket boeken voor 4 dagen na onze terugkomst van Pitcairn. Maar we hebben daar zeker geen spijt van. Mangareva is een klein eilandje waar zo’n 1.500 mensen wonen, voornamelijk in de havenstad Rikitea. Hoewel je nauwelijks van een haven kunt spreken, want grote schepen kunnen dus niet aanleggen (daarom moesten we met een klein bootje van de Silver Supporter naar de haven gevaren worden). Rikitea is ook de plek waar we een huisje hebben geboekt. Ook dit eiland is klein, 8 bij 1,5 km en ook hier is maar 1 weg. Stranden zijn er ook niet veel, hoewel we wel een heel mooi strand hebben gevonden. Over de hele lengte van het eiland ligt een bergkam. De schoonheid van het eiland zit vooral in de ligging in de prachtige oceaan met overal kleine eilandjes eromheen. We gaan er dan ook een hele dag met een klein bootje op uit om een aantal van die kleine eilanden te bezoeken. En we zien op elk eiland eigenlijk wel iets anders: een mooie kerk, een ruïne van een jongensschool, een vanilleplantage, een klimpartij naar een kruis hoog boven op een berg. De Polynesische lunch krijgen we geserveerd op een motu, een plat eiland zonder berg. Daar kunnen we ook lekker relaxen aan het strand. De haaien die we er in de branding zien zwemmen, zijn gelukkig niet gevaarlijk 🙂 De laatste dag gaan we de bergkam op. Het is een pittige klauterpartij en eenmaal bovenop aangekomen moeten we een besluit nemen: aan de andere kant weer naar beneden, maar dan moeten we óf weer dezelfde weg terug klimmen en afdalen óf om de hele bergkam heen lopen. Of we nemen het pad dat boven op de kam loopt en dat halverwege de berg ergens op de weg naar Rikitea uitkomt. We kiezen voor het laatste. Dat is weliswaar een langer pad, maar we denken niet zo veel te hoeven klauteren en meer te kunnen wandelen. Hoe kan een mens zich vergissen. We ploeteren zeker 3 uur om bij de weg te komen. Het pad is soms goed, maar vaak niet. De bergkam is erg smal en aan beide kanten kijk je soms de afgrond in. Dalen en stijgen gaat soms zo steil dat we dat alleen met behulp van touwen kunnen doen. En daar hebben we beiden geen ervaring mee, dus dat is elke keer best spannend. We zijn dan ook heel opgelucht wanneer we de weg zien liggen. Later zijn we vooral voldaan want we hebben het toch maar geflikt. Van Mangareva gaat het weer terug naar Tahiti, waar we ons nog een dagje vermaken met wandelen, terrasje pakken en lekker eten. En daarna reizen we weer terug naar Auckland, waar we ieder ons weegs weer gaan. Wat een prachtige weken hebben we achter de rug en wat heb ik er van genoten om dit samen met mijn dochter te kunnen doen.