Na – alweer – een tankbeurt rij ik de highway weer op, luisterboek in het oor en gassen maar. Ik heb behoorlijk last van de wind, die nog steeds en eigenlijk steeds harder waait. Het is ook wel logisch dat je er hier last van heb, want wat is het landschap hier vlak. Maar het is een prachtige rit over het meest vlakke landschap dat ik tot nu toe heb gezien. Dit is voor mij Australië op zijn mooist. Zeker 150 km lang zie ik eigenlijk niets, alleen de kale vlaktes en de rechte weg voor mijn neus. Ik begrijp ook niet waarom ik er zo van geniet.
Door de wind heb ik wel veel meer last van de roadtrains vandaag. Ik neem nu maar steeds gas terug, hou het stuur nóg steviger vast en kan dan nog niet voorkomen dat ik af en toe best slinger wanneer de roadtrain passeert. Vandaag zie ik ook voor het eerst een grote arend op het wegdek zitten. Hij vliegt pas op het laatst weg, dus ik kan de grote vogel goed bewonderen.
Na zo’n 200 km stop ik even op een parkeerplek. Veel mogelijkheden om even bij te tanken zijn er niet vandaag. Ik zie maar weinig parkeerplekken en al helemaal geen dorpjes, benzinepompen e.d. Het is nog 60 km naar het eerstvolgende roadhouse, dus ik besluit om daar dan maar echt te stoppen en te lunchen met een lekker koffie. Ik krijg echter best last van slaperige ogen en vermoeidheid, dus eenmaal bij het roadhouse aangekomen besluit ik om daar maar te overnachten.
Tjukurpa - Dreamtime 
Plaats een reactie