Banyala – een compleet andere wereld

Dacht ik nog dat we er bijna waren toen ik op het vliegveld van Nhulunbuy landde, vandaag krijg ik te horen, dat we opnieuw gaan vliegen. Dit is een voorproefje van wat me te wachten staat. Deze tour is vol verrassingen en het enige wat ik echt weet is wanneer hij begint of waar hij eindigt. Natuurlijk heb ik een globale indicatie gekregen van wat we kunnen gaan doen, maar het is afhankelijk van het moment wat daadwerkelijk kan. Er zijn meerdere homelands in East Arnhemland en per tour wordt bekeken naar welk homeland je gaat. En Baniyala, ons reisdoel, is 4 uur rijden van Nhulunbuy, Daarom staat er een piepklein vliegtuigje klaar om ons er in 40 minuten naar toe te vliegen. De groep van 14 personen wordt in drieën gesplitst, want per vlucht is er plek voor maar 5 mensen. Het kleine vliegtuigje vliegt laag over Kakadu, het grootste nationale park in het noorden en over Arnhemland. Prachtig natuurlijk want zo krijg je een heel mooi zicht op het ruige landschap. We landen op een nóg kleiner vliegveld of eigenlijk meer een geëgaliseerde strook gravel. Ze noemen het hier een airstrip en meer is het ook niet. Geen aankomsthal (het gebouwtje dat ik zie, blijkt de dorpswinkel te zijn), een paar mannen zit onder een boom op ons te wachten. We worden ontvangen met een rookceremonie om de boze geesten te verdrijven en vertrekken naar ons tentenkamp dat net naast het dorp is gelegen. De volgende dagen worden we meegenomen in de cultuur van de Yolngu. We leren over Dhuwa en Yirritja: in de hele bevolkingsgroep gaat de opvolging over 1 van deze 2 delen. Een ingewikkeld systeem waarbij regels gelden voor zo ongeveer alles. We krijgen dreamtime-verhalen te horen op heilige plekken, zoals het verhaal van de pijlstaartrog, het schip en de oude vrouw. Deze verhalen gaan allemaal terug naar wat de Aboriginals de Dreamtime ofwel Tjukurpa noemen en vertellen vooral over het ontstaan van de aarde en alles wat erop leeft. Ook praktische zaken komen aan bod: vissen, jagen, schilderen, dansen en muziek. Natuurlijk ontbreekt de digeridoo niet en we hebben leuke avonden bij het kampvuur. Alleen in de bush gaan wandelen is er niet bij, helaas. Er lopen wilde waterbuffels rond en het wordt ten sterkste ontraden om er in je eentje op uit te trekken. Gelukkig nemen ze ons mee naar mooie plekken, zoals de mangroven waar ze op krabbenjacht gaan. Tijdens deze tochtjes zitten we op de laadbak en op deze stoffige wegen kan ik je vertellen, kom je er rood weer vanaf. Niet van de zon, maar van het stof dat je overal bedekt. Dus tijdens het douchen erna kleurt het water rood. Kortom, een paar dagen lang worden we ondergedompeld in een totaal andere wereld, weg van de hectiek, internet, telefoon, ellende en noem maar op. Mijn mooiste moment? Met een paar mensen zitten we op een heilige plek met de “dorpsoudste”. Hij vertelt dreamtime-verhalen en aan het einde doen we gezamenlijk een ritueel om ons te behoeden voor het kwaad, waarbij hij woorden in zijn eigen taal gebruikt. Kippenvel!