Perros-Guirec

Dit stukje van mijn trip is meer een sentimental journey. Perros-Guirec ligt aan de Côte de Granit Rose en dit is een streek waar ik ruim 30 jaar geleden ook een vakantie heb doorgebracht. De kust hier heeft haar naam te danken aan de kleur van de rotsen. Men zegt roze hoewel ik eerder roodbruin zou zeggen. De kleur wordt veroorzaakt door een combinatie van een aantal mineralen en deze kleur komt alleen voor in Bretagne, China en Corsica. Vanuit Perros-Guirec kun je wandeltochten maken langs de kust dus daar verheug ik mij al een poosje op. Maar helaas, het weer slaat nu toch echt om. Op weg naar Perros-Guirec heb ik eigenlijk de hele weg al regen en als ik aankom, is daar ook nog eens een stevige wind bij gekomen. Ik besluit daarom de wandeling maar uit te stellen naar de volgende dag, maar als ik ’s ochtends wakker wordt, regent het nog steeds. De weersvoorspelling geeft echter aan dat het rond de middag droger moet worden, dus installeer ik me op een parkeerplaats ergens bij de kust in de hoop dat ik toch nog een stukje kan gaan lopen. En waarachtig, de wolken trekken open en een waterig zonnetje wordt zichtbaar. Dus ik erop uit. Ik red het tot de eerste rotsformaties voordat de regen weer losbarst. Dus hou ik het maar voor gezien en keer met rasse schreden terug naar de camper. Ik voel me een beetje als een Japanse toerist: snel een foto maken en de bus weer in 🙂