Vinassan

Zo langzamerhand schuif ik steeds meer op richting de thuishaven. De Rivièra laat ik nu achter me en ik steek het zuiden van Frankrijk door richting Bretagne. Dat is een aardig eindje rijden dus doe ik het weer in etappes. De eerste brengt me naar een plekje in de buurt van Narbonne. De rit gaat voor een groot deel door het dal van de Rhône en dat betekent dat ik de Alpen achter me laat. Het landschap ziet er heel anders uit met af en toe wijde vergezichten. Ik kan van me af kijken en heb geen tunnels! Maar… het Rhônedal staat ook bekend om de Mistral, die er tekeer kan gaan. Op de dag dat in Nederland code oranje is afgegeven voor storm, zit ik in mijn eigen storm. Over deze Mistral heb ik al vaak gehoord, maar dat dit zo heftig kan zijn wist ik niet. Rukwinden die me dwingen om beide handen voortdurend aan het stuur te houden, dikke jas aan vanwege de kou wanneer ik uitstap en een file omdat er bomen op de weg zijn gewaaid. Dit gaat de hele rit zo door en het schijnt dat deze wind dagenlang kan aanhouden. En hoewel ik nog wel op een redelijke tijd aankom op mijn overnachtingsplek ga ik er niet meer op uit, iets wat ik andere keren wel heb gedaan. Je wilt toch een beetje bekijken waar je terecht bent gekomen nietwaar? Maar het waait nog steeds zo erg dat ik zit te schudden op mijn stoel.