Na alle steden die ik in de afgelopen periode heb bezocht en de cultuur die ik heb opgesnoven, is het tijd voor meer natuur. Hoewel de kustlijn aan de Rivièra volledig lijkt te zijn volgebouwd, is het toch mogelijk om mooie plekjes op te zoeken waar je van de stilte en de mooie omgeving kunt genieten. Daarom maak ik de afgelopen dagen wandelingen door een heus bos (al heel lang geen bos meer van dichtbij gezien), landweggetjes die naar pittoreske Provençaalse dorpjes leiden, “rond” ik de kaap bij Antibes en bezoek ik het wandeleiland Sainte Marguerite. En hoewel het geregeld jammer is om te moeten constateren dat er toch best veel gesloten is in deze tijd van het jaar, ben ik er vaker blij mee dát het deze tijd van het jaar is. Het weer is heerlijk en het is lekker rustig. Zo kan ik bijvoorbeeld op Sainte Marguerite een paar uur rondlopen zonder dat ik bosjes mensen tegenkom. Sainte Marguerite is bereikbaar met de boot vanaf Cannes (ofwel “wandelstokken” zoals Google dat vertaalt wanneer ik een ticket online wil kopen). Het is een kort tochtje op de Middellandse Zee om er te komen en ik kan beamen dat deze hier blauw, zo blauw is. De Fransen noemen de kust niet voor niets de Côte d’Azur.
Overigens, het lijkt alweer een eeuw geleden, maar ik ben extra blij dat ik de boosterprik in Italië heb gekregen. Want in Frankrijk mag je bijna nergens meer in als je geen derde prik hebt gehad. Dus loop ik nu niet met de Nederlandse Corona-app te pronken, maar open ik de Italiaanse. Want daarin kon ik gelukkig mijn vaccinatiebewijs uploaden, dankzij de “ready in 10 minutes” tax-code die ik in Italië heb gekregen. Is klaarblijkelijk toch officiëler dan ik dacht toen ik hem snel even ging halen voordat ik de injectie kreeg.
Tjukurpa - Dreamtime 
Plaats een reactie