Florence

De Apennijnen kennen inmiddels geen geheimen meer voor me want vanuit San Marino steek ik deze bergketen opnieuw over om mijn weg te vervolgen. Ook de vele varianten tolpoortjes heb ik inmiddels onder de knie. Ik begrijp dat er tol betaald moet worden want het aanleggen en onderhouden van wegen zal hier niet eenvoudig zijn. Maar waarom elk tolpoortje op een andere manier werkt is me niet duidelijk. En het zou ook prettig zijn wanneer ik er van achter mijn stuur makkelijk bij kon. Maar ik sla me er doorheen en kom zonder al te veel problemen aan op de camping (aan de rivier deze keer) in Florence. Deze stad is vooral wereldberoemd om de hoeveelheid kunst die er te bewonderen is. Maar de stad zelf is ook prachtig, kent een mooie oude geschiedenis en heeft vele beroemde personen voortgebracht. Zo zijn bijvoorbeeld de wereldreiziger Vespucci, de verpleegster Florence Nightingale, de dichter Dante, de alleskunner Leonardo da Vinci (eigenlijk een paar kilometer buiten Florence) en de koningin van Frankrijk Catherina de Medici er geboren. Vooral om de familie De Medici kun je niet heen als je hier rondloopt. Gedurende een aantal eeuwen hebben leden van deze familie hun stempel gedrukt op Florence. Zij waren zeer rijk en machtig en brachten o.a. 2 koninginnen en 3 pausen voort. Zij verzamelden kunst en steunden de kunstenaars en denkers van hun tijd. Ze worden daarom beschouwd als (mede)grondleggers van de Renaissance. Dus bezoek ik een van hun paleizen en de familiekerk waar ook veel leden van de familie zijn bijgezet in crypten. En natuurlijk ga ik naar de Galleria dell’Accademia om Michelangelo’s David te bewonderen. Want net zoals je niet om de Medici’s heen kunt, kun je ook Michelangelo en zijn David niet links laten liggen. Het museum is op zijn zachtst uitgedrukt een grote tegenvaller, want de meeste kunst is van de muren gehaald (de reden is me niet duidelijk geworden). Maar David staat er gelukkig nog in al zijn glorie. Je haalt het ook niet zo makkelijk weg want het weegt ruim 5.600 kg! Overigens wordt Michelangelo de eerste graffiti-artiest genoemd. Hij heeft nl. een gezicht gekerft in een steen van het Palazzo Vecchio. Je moet er even naar zoeken en de vraag is of het ook echt waar is, maar een leuk verhaal is het wel. Naast al dit moois geniet ik ook van gewone dingen. De straten zijn schoon! Ik zie nergens vuilnis liggen en de trottoirs kunnen ook echt gebruikt worden. Ik moet er zelfs even aan wennen om niet op straat te lopen want dat heb ik weken lang gedaan.