Pompeï

Na het zeer fotogenieke Scilla ben ik in 1x doorgereden naar Pompeï en heb daar een campingplekje gevonden, precies tegenover de ingang van de archeologische vindplaats. Een strategische plek want ik kan van hieruit makkelijk naar Napels, Salerno, de Amalfikust en natuurlijk naar de oude stad.

In het jaar AD79 ontploft de Vesuvius, een vulkaan die zich een stukje ten zuidoosten van Napels bevindt. De enorme uitbarsting heeft grote gevolgen voor PompeÏ; een 4 meter dikke laag as en stenen bedekt de stad en maakt het leven er onmogelijk. Pas eind 1500 stuit men op restanten van gebouwen tijdens de aanleg van een kanaal. In de eeuwen die volgen en tot op de dag van vandaag wordt de stad opgegraven. Inmiddels is een groot deel weer zichtbaar en dus kun je er rustig een dag ronddwalen, terwijl je je een voorstelling maakt van hoe er 2.000 jaar geleden werd geleefd in de vele huizen en overheidsgebouwen die nog steeds overeind staan. Je mist de daken en vrijwel alle kleur is verdwenen, maar toch heb je een goed beeld van hoe deze stad er destijds uitzag. 

Tijdens opgravingen zijn ook overledenen ontdekt, volledig met as bedekt en vaak nog in een “actieve” houding. Beelden hiervan gingen de wereld over en ik ben dan ook zeer benieuwd hoe deze er in werkelijkheid uitzien. Helaas heb ik pech. Op een paar plekken zijn wel zogenaamde afgietsels geplaatst, de echte staan in het “Antiquarium” een apart museum, dat helaas gesloten blijkt als ik daar aankom.

Natuurlijk grijp ik de kans om ook de “boosdoener” van dit alles, de Vesuvius, te bezoeken. Na een ritje met een lokale bus kom ik aan bij een parkeerterrein. Daar blijkt dat je vooraf een ticket online had moeten kopen. Slecht voorbereid dus en ik moet een stukje terug lopen om een internetsignaal op te kunnen vangen om alsnog mijn ticket te kopen. Na het tonen van de QR-code (hier Green Pass genoemd) en mijn zojuist verworven ticket kan ik het nationale park in. En dan sta ik na een pittige klim aan de rand van de krater, waar de dampen nog uit omhoog kringelen. Je ruikt vaag de rotte eierenlucht die altijd bij vulkanische activiteit aanwezig is. Het is prachtig weer en je kunt heel mooi uitkijken over de baai van Napels. Ik geniet van een broodje terwijl ik in de verte Napels zie liggen en Capri, het eiland dat bekend is als toeristische bestemming maar ook de naamgever is voor o.a. de insalata caprese en pizza caprese. Zeer voldaan van al dit moois sjok ik de berg weer af. En, naar beneden is zwaarder dan naar boven want er liggen nogal wat losse stenen, waar je voortdurend op uitglijdt. Maar het is de moeite allemaal zeker waard. Ik heb genoten van deze prachtige tocht.