Skotina

Noord-Macedonië is niet zo heel groot en ik besluit om hier niet te overnachten maar meteen door te rijden naar Griekenland. Bij de grens van Servië naar Noord-Macedonië wordt me weer naar de autopapieren gevraagd en hier accepteert men zonder meer wat ik aanbied! Nog steeds geen idee wat het probleem bij de Servische grens was. Corona is ook hier schijnbaar geen probleem want men vraagt nergens naar. Ik zie dus niet heel veel van Noord-Macedonië. Het enige wat me opvalt is dat het erg rustig is op de weg en dat de tankstions sober zijn. Behalve dan die ene met een futuristische koffieautomaat waar zowaar lekkere koffie uitkomt. En ook hier weer ontelbare tolpoortjes. Geen controles en betalen achteraf, gewoon elke keer voor een stukje weg betalen. Aan het eind van de rit tel ik zo’n 10-12 bonnetjes. De grensovergang met Griekenland is nog even spannend. Ik heb nl. geen QR-code voor toegang gekregen. Maar ik doe alsof mijn neus bloedt en sluit aan in de rij. Er wordt van alles gecontroleerd en als ik aan de beurt ben, ben ik toch wel enigszins nerveus. Maar… als ik op de vraag om de Corona-pas mijn telefoon pak, wuift de douanier al “Ga maar door”. Hij kijkt er niet eens naar en vraagt ook niet naar een toegangscode voor het PLF-document. Handhaven is niet alleen in Nederland een probleem zo lijkt het. Ik ben dus in Griekenland! Maar de camping waar ik wil overnachten is al gesloten voor het seizoen. En zo zijn er meerdere en beland ik uiteindelijk in een hotelkamer! Het advies om maar op het strand te gaan staan heb ik maar niet opgevolgd.