Een ander deel van het land deze keer dus we vertrekken vanuit Windhoek richting zuiden, al snel de woestijn in. De Kalahari is een semi-arid woestijn (= halfwoestijn) en dat betekent dat je er zoals in alle woestijnen veel zand aantreft, maar ook bomen en struiken. Onze eerste overnachting is op een zogenaamde “game ranch”. Wat je hier namelijk veel ziet zijn boerderijen die het boerenbestaan hebben opgegeven en profiteren van het feit dat er veel wild leeft op hun terrein en dat dit zeer in de smaak valt bij de toeristen die in steeds grotere aantallen naar Namibië komen. Dus ze zetten hun hele terrein af met grote hekken, zodat de dieren ook in het gebied blijven. Ze bouwen hun boerderij om tot lodge en camping en bieden safari’s aan. Natuurlijk betreft het hier geen keuterboertjes. De Bagatelle ranch waar wij zijn, is alles bij elkaar zo’n 10.000km2 groot dus de dieren hebben nog steeds heel veel bewegingsruimte. Aan het einde van de middag rijden we de zon tegemoet en genieten van de mooie rode duinen, de vegetatie en natuurlijk de vele dieren die we tegenkomen. Het meest bijzondere moment is een ontmoeting met 2 neushoorns die rustig blijven grazen ook al staan we er naast.
We sluiten de rit af met een gin tonic en biltong boven op een duin en genietend van de zonsondergang. Biltong zijn kleine reepjes gedroogd vlees, gemaakt van “game”. Dit kan van alles zijn: van krokodil tot struisvogel tot gemsbok en noem maar op. Ik heb het wel geproefd maar hou het toch liever bij een borrelnootje.
Deze ranch biedt nog meer. Ze hebben nl. een telescoop en we krijgen uitleg over alles wat er in het donker te zien is aan het firmament. We zijn op het zuidelijk halfrond en dat betekent dat de sterrenhemel er anders uitziet dan op het noordelijk halfrond. Natuurlijk helpt het ook dat in een land dat zó dunbevolkt is als Namibië er weinig lichtvervuiling is. We zien de melkweg: een hele baan van zo op het oog wolken maar het zijn miljarden sterren, het Zuiderkruis, Jupiter enzovoort. Ik heb ze niet allemaal onthouden natuurlijk maar Jupiter is me bijgebleven omdat je door de telescoop de ringen duidelijk kon zien.
De anticlimax van al dit moois volgt ‘s nachts. Bibberend lig ik in mijn tentje met 3 lagen kleding aan en midden in de nacht zet ik ook nog een muts op. Koud!!!
In het zuiden van Namibië bezoeken we een natuurverschijnsel dat zich meet met de Grand Canyon: de Fish River Canyon. Hoewel lang niet zo groot en spectaculair als het enorme ravijn in de VS is dit een zeer goede tweede. Het ravijn is ontstaan toen het supercontinent Gondwana (een landmassa bestaande uit grofweg Amerika, Afrika, India en Australië) miljoenen jaren geleden uit elkaar scheurde. Een rivier heeft het ravijn verder uitgediept. We maken een mooie wandeling langs de rand en zijn de lange reis om dit stukje Namibië, dichtbij de grens met Zuid-Afrika, te bereiken alweer vergeten. Want dat is een gegeven. De afstanden zijn behoorlijk groot en natuurlijk rijden we veel over gravelroads die niet overal even goed onderhouden worden. We trillen en schudden urenlang en hebben zodoende al heel wat “Namibian massages” gehad.
De reis vervolgend komen we in het zuidwesten aan en rijden langs het “Sperrgebiet”. Nee, dit heeft niets met welke oorlog dan ook te maken. Het is een naam die door de Duitsers gegeven is aan het gebied waar in 1908 de eerste diamanten werden gevonden. Een spoorwegarbeider zag wat glinsteren, raapte een steen op en dit bleek het begin te zijn van een gigantische diamantindustrie, die tot vandaag nog tot grote opbrengsten leidt. Het gebied is ten tijde van de eerste vondsten volledig afgesloten voor iedereen die niets met de diamantindustrie te maken had en dit verbod geldt nog steeds. Dus ook wij kunnen alleen langs de rand van het gebied rijden. We bezoeken een spookstadje (Kolmanskop) en krijgen te horen dat we gearresteerd worden wanneer we voorbij de laatste ruïnes van huizen gaan. Jammer, want ik had natuurlijk best een mooie steen willen oprapen.
Het laatste deel van deze tour staat in het teken van de Namib-woestijn, waarin we de Sossusvlei en in het bijzonder de Deadvlei bezoeken. De laatste is zo ongeveer de nummer 1 attractie van Namibië en dat merken we want de camping waar we 2 nachten verblijven is behoorlijk druk en de prijzen voor bijvoorbeeld drankjes liggen er beduidend hoger dan op andere campings waar we waren. De Sossusvlei is vooral beroemd vanwege de grote hoeveelheid grillig gevormde zandduinen en de Deadvlei dankt haar naam aan het feit dat op een kale geel/wit gekleurde kleivlakte, omgeven door rode zandduinen tientallen zwarte dode resten van bomen staan.
De bomen zijn al meer dan 1.000 jaar dood maar vergaan niet door het extreme klimaat. Samen met de strakblauwe lucht erboven vormt dit alles bij elkaar een perfect kleurenplaatje. Om er te komen moet je wel wat moeite doen. Met een 4×4 wagen worden we naar een plek gebracht vanwaar het nog ca. 2 kilometer ploeteren door rul zand en over golvend terrein is. Maar de moeite loont want het tafereel is echt schitterend.
En dan gaat het alweer richting Windhoek en het einde van deze tour. Er is echter nog één plek die we moeten bezoeken: Solitaire. Niet omdat het er zo mooi is, maar vanwege de appeltaart en het verhaal dat erbij hoort. Ton van der Lee was een Nederlander die alles achter zich liet en naar Afrika vertrok. Hij kwam terecht in Solitaire, een paar gebouwen waar twee mannen woonden en leefden van de opbrengst van een benzinepomp. Ton besloot er te blijven en begon een primitief restaurantje. Moose (1 van de 2 mannen) leverde de appeltaart en het restaurantje werd opgenomen in de Lonely Planet. Dit leverde een stroom toeristen op en het vertrek van Ton uit Solitaire want het werd hem te druk. De toeristen blijven komen en kopen Moose’ appeltaart nu in Moose McGregors Desert Bakery. Ook het restaurantje van Ton is er nog steeds. De romantiek van het verhaal vind je er niet meer terug maar de appeltaart is inderdaad heel erg lekker.
Deze tweede tour gezien (naast de dieren die ik al bij tour 1 heb opgesomd):
aardvarken
gier
sabel antilope
klipdas
flamingo
bergzebra
Tjukurpa - Dreamtime 
Plaats een reactie