Opnieuw op weg voor een lekker avontuur. Hongkong kent elk jaar een periode met flinke stormen, maar deze keer was er al dagen de waarschuwing voor de ergste storm sinds er geregistreerd wordt. Dus eerst is er de onzekerheid of de vlucht wel vertrekt. Gelukkig is dat het geval en kunnen we ook veilig landen. Het weer is op dat moment nog heel goed. Wel heel erg warm en vooral vochtig. Echt een stilte voor de storm, dus het wachten kan beginnen. De volgende ochtend is het raak. Stromende regen en de meeste winkels, café’s etc. zijn gesloten. Geen kip op straat en dat is een vreemde gewaarwording want van de vorige keer weet ik nog dat Hongkong een mierenhoop is. Gelukkig is er toch nog iets open en kunnen we ontbijten. Dat ontbijt duurt van ongeveer half elf tot half vier, want we kunnen steeds niet naar buiten.
Toen toch maar de stoute schoenen aangetrokken en een stukje gaan lopen. Maar we kunnen nog steeds vrijwel nergens terecht en de waarschuwingen van de overheid om niet de straat op te gaan, blijken terecht, want ineens valt er iets keihard naast ons op de grond. We schrikken ons rot en zien daarna ook de hele straat bezaaid met glas. We gaan snel nog een hapje eten en daarna zoek ik mijn hotel op.
De rest van de tijd is het weer gelukkig prima en kunnen we o.a. nog een mooie wandeling langs oude monumenten in een wat authentieker Hongkong maken.
Aangezien wifi op campings en caravanparks niet al te best is, ben ik noodgedwongen in Broken Hill verder gegaan met deze blog. Dat is alweer zo’n 450 km en een mooie dagtocht naar een prachtig natuurverschijnsel verder. Maar daarover later meer. En nu zit ik dus in Broken Hill, mijn tweede favoriete stad. Eigenlijk meer een dorp met ca. 18.000 inwoners. Het stelt niet veel voor maar ik val voor de relaxte, laid back, no worries sfeer die hier hangt.
En dan kom ik -weer- in mijn lievelingsstad Sydney. Inmiddels toch wel zo vertrouwd dat ik al precies weet waar de pinautomaat in de hal op het vliegveld staat! Een beetje de stad rondstruinen, een lekkere coffee latte drinken op “mijn” bankje in de haven (Circular Quay) en natuurlijk weer even het operagebouw en de brug bewonderen, maar vooral ook de prachtige kustwandeling maken van Coogee Beach naar het beroemdste strand van Australie: Bondi.
Sydney heeft een prachtige Botanic Garden, waar je een behoorlijke tijd kunt rondwandelen. Hier leer ik weer meer over de ontstaansgeschiedenis van Sydney en de tijd voordat de Engelsen er kwamen. De grond waar nu deze tuinen zijn aangelegd, behoorde nl. toe aan de Gadigal people. De Engelsen hebben het min of meer ingepikt, maar nu kun je er zowel de historie van de Aboriginals horen en zien als die van de eerste Engelse “settlers”, zoals het Gouverneurshuis en Mrs. Mcquaries Chair.
Dit is een bank uitgehouwen uit de rotsen zodat de vrouw van de gouverneur er kon gaan zitten en genieten van het mooie uitzicht op de haven. Na Sydneybegint mijn échte avontuur, roadtrippen met een Spaceship 😂. Na heel lang aarzelen vanwege een eerder ongeluk heb ik toch besloten om weer zelf een stuk door Australië te reizen. Tijdens mijn wandelingen door Sydney heb ik al flink geoefend: links lopen, links lopen, links lopen!!! Wanneer ik dan wegrijd met de auto zeg ik voortdurend tegen mezelf: links rijden, links rijden, links rijden!!!
Het is tot nu toe uitstekend gegaan, mag ik wel zeggen. Ik blijf scherp. De auto is een mooi vervoer- en overnachtingsmiddel. Geen gewone auto, maar ook geen camper. Ik kan er ‘s nachts een heerlijk bed in maken en verder rijdt het uitstekend. Na wat aanloopperikelen (een kapotte GPS was de eerste dag het belangrijkste euvel) ben ik er nu aan gewend en geniet ik van de ritten die ik maak. Het eerste stuk vanuit Sydney rijd ik nog langs de oostkust want ik wil een beetje wennen aan de auto en niet meteen lange afstanden rijden. Ik krijg er al vrij snel spijt van want het lijkt de Randstad wel. Vreselijk druk en niet waar ik voor naar Australië kom. Dus na een bezoekje aan Botany Bay (de plek waar de Engelsman James Cook voor het eerst voet aan land zette en Australië claimde voor de Engelsen) ben ik blij dat ik rechtsaf kan slaan, richting westen.
En hoewel ik de eerste dag de GPS erg miste, is het nu meer van: sla links af en rijd 170 km, sla rechtsaf en rijd 262 km 😄! Maar hij geeft ook netjes aan wanneer ik te hard rijd en hoe laat ik aankom, dus het blijft toch handig.
Tjukurpa - Dreamtime 
Plaats een reactie