Kennismaken met Marokko

Als je een boek leest van een psycholoog, die zó de vinger op de plek legt als het om reizen gaat, dan doe je wat deze psycholoog zegt. In het kort gezegd komt het erop neer dat je, als je even niet met reizen bezig kunt zijn (geen voorbereidingen te treffen, je bent niet onderweg en de herinneringen aan de laatste reis worden verdrongen door de realiteit) dan boek je snel een weekendje Fez.

Dus zit ik geheel onverwacht ineens in Marokko. En aangezien het idee was om snel weg te gaan, zit ik er in een periode dat het bloedheet is (temperaturen tot 45°C!). Het voordeel is wel dat het niet verschrikkelijk maar gewoon gezellig druk is in de oude binnenstad (medina). Fez behoort tot de zogenaamde koningssteden samen met Rabat, Marrakesh en Meknès. Deze steden waren ooit hoofdstad van Marokko (Rabat is het nu). De taxi zet me voor een van de poorten van de medina af. Binnen de poorten is nl. geen ruimte voor auto’s. Er is überhaupt geen gemotoriseerd verkeer. De straatjes zijn zo smal dat er alleen voetgangers kunnen worden toegelaten. Die mogen dan wel weer handkarren voortbewegen, of ezels. Bij de poort staat de receptionist van mijn hotel mij al op te wachten. Hij zal met me mee lopen, want in de wirwar van straatjes ga ik zelf dat hotel niet zomaar vinden. De straatjes zijn nu vrij rustig en ik begrijp dat dit vooral te maken heeft met de ramadan. Iedereen is op dit moment bezig met de voorbereidingen voor de maaltijd, die na zonsondergang genuttigd kan worden.

Het hotel is gevestigd in een Riad: vroeger waren de Riads huizen van het rijkere deel van de burgerij. Nu zijn de meeste hotels. In een uiterst smal, donker straatje sta ik ineens voor een prachtige houten deur en als deze open gaat in een mooie binnentuin. Een schitterende plek om een paar dagen te vertoeven. Natuurlijk wil ik meer zien dan alleen Fez dus heb ik ook twee excursies geboekt die me wat meer van de omgeving laten zien.

De eerste gaat naar Chefchaouen, een stad die meer noordelijk in het Rif-gebergte ligt. De stad trek veel toeristen aan die af komen op de medina. Deze is zeer aantrekkelijk door de smalle straatjes, trappen en oude gebouwen, maar vooral door de blauwe kleur waarin de meeste huizen zijn geschilderd door joodse vluchtelingen, die in de 15e eeuw vluchtten voor de Spanjaarden. Voor hen is de kleur blauw belangrijk en terug te voeren op een vermelding in de Hebreeuwse bijbel. De rit ernaar toe is prachtig, ik zie steeds meer groen verschijnen naarmate we hoger komen. Totdat we vanaf een hoog punt neerkijken op Chefchaouen. Dan is het meer wit en vooral blauw wat we zien. Een paar uur lang dwaal ik door de straatjes en over pleintjes. Ik geniet van een lunch op een dakterras (gelukkig in de schaduw) en veel te snel moet ik me alweer melden voor de terugreis. Terug bij de toegangspoort tot de medina in Fez sla ik heel optimistisch het aanbod af om de receptionist te bellen en mij op te halen af. Ik weet de weg wel… Afijn, een uur later stap ik eindelijk door de mooie deur van mijn hotel en ben ik blij dat ik het uiteindelijk heb gevonden. Mijn tweede excursie is naar het midden Atlas-gebergte. Deze tocht maak ik samen met een gids, zonder andere reizigers. Daardoor zijn we wat flexibeler en is het mooiste gedeelte van de tocht het moment dat hij me in contact brengt met een van zijn vrienden die een fruitbedrijf heeft. Ondanks de ramadan word ik zeer gastvrij onthaald met heerlijke muntthee, brood, marmelade, meloen en zoetigheden. Het echte doel van deze excursie is Ifrane, een ski-oord want in de winter ligt hier voldoende sneeuw. Als wij er komen giet het, dus ik heb niet veel van de stad gezien.

De mooiste momenten beleef ik in de vroege avonduren tijdens een wandeling door de winkelstraatjes. Op weg naar een uitkijkpunt word ik door een jonge man aangehouden en hij wijst me erop dat ik beter niet verder kan lopen, want als ik eenmaal door de poort ben kan ik misschien niet meer terug. De poort wordt nl. gesloten om 18.00 uur i.v.m. de ramadan. Hij biedt aan om zijn huis te laten zien en ik ik ben wel nieuwsgierig naar het huis en ga mee. Ik maak kennis met zijn familie, moet het hele huis bekijken met de kinderen en ten slotte laat ik me door Abdul meeslepen naar een ruïne, hoog op een heuvel vanwaar ik een weids uitzicht heb op de stad. De tijd is aangebroken om te eten en samen met de broer en schoonzus van Abdul genieten we van de maaltijd, gezeten op de restanten van een kasteelmuur en de ondergaande zon. Prachtig!