foto’s Turkmenistan foto’s Oezbekistan
Na Ashgabat reizen we nog een paar dagen door Turkmenistan, op weg naar Oezbekistan. Daarbij bezoeken we de oude ruïnestad Merv (ontstaan in de 3e eeuw vChr maar zo’n 14 eeuwen later volledig verwoest door de Mongolen. De Mongolen hebben behoorlijk huisgehouden in deze streken en we komen nog steeds nieuwe plekken tegen, waar zij hun sporen hebben achtergelaten.
Verder zien we niet heel veel bijzondere plekken en rijden we vooral door droog, dor gebied met ten zuiden van ons voortdurend de bergketen, die Turkmenistan van Iran scheidt. Een welkome afwisseling is het wandelingetje over een pontonbrug. Vanwege veiligheid mogen toeristen niet in de bus blijven zitten. Ook voor de pontonbrug geldt: geen foto’s! En dan krijgen we weer te maken met de perikelen rondom een grensovergang. Onze Turkmeense gids begeleidt ons, net als in Iran gebeurde, tot bij de slagboom om er zeker van te zijn dat we het land verlaten. So far so good, maar als we bij de Oezbeekse grens komen, gaat het minder soepel. In totaal moeten we 4 of 5 keer ons paspoort laten zien (ik ben de tel kwijt geraakt). We moeten opgeven hoeveel waarde in vreemde valuta we bij ons hebben, medicijnen worden zwaar gecontroleerd en als we dan eindelijk door al die controles heen zijn en klaar staan voor de finale paspoortcontrole gaat het hek dicht. Lunchpauze! Daar staan we dan, in de hete zon en de pauze gaat een uur duren. Er staan wat bomen, dus daar gaan we met zijn allen maar in het gras zitten en eten we ons zelf meegebrachte lunchpakketje.
Ook van Oezbekistan wist ik niet veel voordat ik aan deze reis begon. Dit land wordt al ruim 25 jaar geleid door dezelfde president, hoewel het een democratische republiek is met periodiek verkiezingen. Maar Karimov weet de oppositie buitenspel te houden en wordt telkens herkozen. De economie drijft vooral op katoen maar ook andere agrarische producten. Er wordt wel steeds meer nadruk gelegd op exploitatie van de aanwezige grondstoffen als gas, aardolie, steenkool e.d. Het land is niet erg welvarend en volgens mij straalt dat ook af op de mensen. De sfeer is er niet erg vrolijk, mensen kijken vaak stuurs en zijn ook niet erg toegankelijk. Als je eenmaal met ze praat, valt het mee. Helaas is ook hier de kennis van het Engels minimaal en tja, mijn Oezbeeks… Ook de aanwezigheid van politie, ook hier overal nadrukkelijk in beeld, zal niet meehelpen.
We bezoeken twee steden in Oezbekistan die op de Unesco-werelderfgoed lijst staan: Buchara (Buxoro) en Samarkand. Vooral Buchara is een juweeltje. De hele binnenstad is goed bewaard gebleven en de twee dagen die we hier hebben zijn zeker niet te veel. De stad is een van de oudste steden in Centraal-Azië en is zo’n 2.500 jaar oud. In de hoogtijdagen stonden hier zo’n 250 Koranscholen, 200 minaretten en een moskee voor elke dag van het jaar. Daar is inmiddels veel van verdwenen maar wat er nog staat is werkelijk prachtig. Een minpuntje is dat ik in de wirwar van straatjes wel een keer verdwaal, maar gelukkig is er een aardig receptionist van een hotelletje, die me weer de juiste richting aanwijst (en een glas water geeft, want je droogt hier met deze temperaturen wel heel snel uit).
Na al het wandelen besluit ik een hotdog te eten. Het meisje vraagt op mijn bestelling: “Wil je een Canadese of Oezbeekse hotdog?”. Ik heb geen idee wat het verschil is dus ik vraag wat een Canadese hotdog is. Ze loopt naar de koeling, haalt er een pakje worstjes uit en wijst op de tekst: “Made in Canada”. Dit geeft wel ongeveer het peil van de kwaliteit van het eten hier aan, denk ik zo. Want daar moet je je niet te veel van voorstellen. Het eten is vooral vet, vet en nog eens vet en we kunnen eigenlijk met zijn allen niet wachten totdat we in China zijn. Want lekker eten is er niet vaak bij in de landen waar we tot nu toe zijn geweest. Samarkand is de tweede stad op de Unesco-lijst en ook daar zien we prachtige gebouwen. Het Registanplein is zonder twijfel het mooiste plein van de Zijderoute. Vroeger was het een zanderige vlakte waar de handelaren vanuit alle windstreken bij elkaar kwamen om handel te drijven. Nu staan er drie Koranscholen die van top tot teen betegeld zijn met de blauwkleurige mozaïeken die hier overal worden gebruikt. De Koranscholen of Medressas waren vroeger vooral scholen waar de koran werd bestudeerd (in het Arabisch). Nu zijn de meeste Koranscholen musea, of worden ze gebruikt voor breder onderwijs.
Ons hotel staat naast het Timoer Lenk Mausoleum. Ik had nog nooit van deze man gehoord, maar hij deed ongeveer 150 jaar na Dzjengis Khan hetzelfde als deze Mongoolse leider. Ten koste van alles en iedereen heeft hij een gigantisch rijk opgebouwd. Hij is in de buurt van Samarkand geboren en wordt in Oezbekistan als een held vereerd. Op dit moment zit ik in Tasjkent, de hoofdstad van het land. We zijn hier maar 1 nacht want er is hier niet veel bijzonders te zien. De architectuur hier is vooral Russisch en er zijn geen bijzondere plekken die te maken hebben met de Zijderoute. Morgen gaan we naar Kazachstan, naar het nationale park Akzu Dzabagly. Daar verheug ik me op, want na alle cultuur ben ik wel weer toe aan een beetje natuur.
We zitten op 7.401 km van ruim 15.000 km totaal.
Tjukurpa - Dreamtime 
Plaats een reactie