Foto’s Canning Stock
Wereldreis 2014, Canning Stock Route
Helaas, de tour waar ik het meest naar heb uitgekeken, is weer voorbij. Bijna 3 weken uit de bewoonde wereld geweest. Alleen zand, lage struiken, spinifix (een soort gras met hele scherpe naalden), prachtige wilde bloemen en af en toe wat bomen. We komen bij ‘creeks’, ‘lakes’ en ‘rivers’, maar deze zijn op 1 uitzondering na, allemaal zonder water. We zijn zo’n 800 zandduinen overgestoken en hebben 18 nachten gekampeerd in de ‘bush’. Dat betekent: aan het einde van de dag je swag installeren, een kampvuur maken, koken op het vuur en gezellig samen kletsen (sterke verhalen vertellen) en dineren.
’s Avonds was het meestal best koud, dus kropen we dichter naar het kampvuur toe. Meestal was ik de laatste die het kampvuur verliet. Het is nl. zo prachtig om in het donker naar de lucht te staren en de meest geweldige sterrenhemel te bewonderen.
Tijd kenden we niet. Ontbijten deden we bij zonsopgang, lunchen wanneer de zon hoog aan de hemel stond en dineren bij zonsondergang. Ik had dan ook af en toe totaal geen benul van tijd. Een bushcamp betekent ook: geen stromend water, geen douches of toiletten. In de drie weken hebben we drie keer kunnen douchen, dus je kunt wel nagaan hoe heerlijk het was toen ik na afloop weer in mijn motelkamer onder de warme straal kon gaan staan, zolang ik wilde. En natuurlijk ook geen toiletten, dus ik ben inmiddels heel bedreven geworden in het graven van een gat en verbranden van toiletpapier.
We reden o.a. de Canning Stock Route, een dirttrack met zo’n 50 kunstmatig gemaakte waterputten waarlangs vee van noord naar zuid werd gedreven in de eerste helft van de 20e eeuw. De tocht voerde vooral over Aboriginalland. De Australische overheid heeft in de afgelopen jaren grote gebieden teruggegeven aan de Aboriginals. We hebben drie Aboriginal-communities bezocht, maar kwamen niet verder dan een winkel, een douche of een arts gallery. De Aboriginals laten geen buitenstaanders toe in hun nederzettingen. De winkels waren slecht bevoorraad, producten veelal over datum. De douches, nou ja, er kwam water uit de douchekop. En de kunst in de galerieën is soms heel goed, soms ronduit slecht. Rijden in bizarre omstandigheden dus, maar o, wat heb ik genoten. Hoewel je door extreem droog en dorre natuur rijdt, zie je toch steeds weer een afwisselend landschap. En ook hier leven dieren. We hebben, helaas, weinig reptielen gezien. Daarvoor is het niet de juiste tijd van het jaar, maar wel veel dingo’s, kamelen, wilde paarden, vossen, kangoeroes en allerlei soorten vogels. Ons begeleidende team bestond uit vijf personen. We hadden een kok aan boord, die de meest geweldige maaltijden op het kampvuur kon klaarmaken. Elk diner had een thema en de mooiste was de Italiaanse avond, waarbij we muziek kregen geserveerd, van André Rieu, dat wel!
De tourleader was een historicus en hij kon dus veel vertellen over de geschiedenis van het ontstaan van deze route en over de mensen die eraan hebben gewerkt. Af en toe kwamen we b.v. een graf tegen en dan is het toch wel leuk om ook te weten, wie er in ligt. Er was zelfs een emotioneel moment toen hij een brief voorlas van een van de vroegere ‘explorers’ aan zijn ouders. Deze man had de brief geschreven in de wetenschap dat hij de tocht niet zou overleven. De explorers zijn helden in Australië. Zij doorkruisten in het verleden het land van zuid naar noord en oost naar west, altijd op zoek naar water, geschikt land voor vee etc.
Andere medewerkers wisten veel over de Aboriginal-cultuur te vertellen en tijdens de lange ritten had ik dan ook volop de gelegenheid om hierover met hen te praten. Het is bijna niet te geloven dat een aantal Aboriginals er nog steeds voor kiest om in deze bizarre omstandigheden te leven. Ze zitten honderden kilometers van de bewoonde wereld af, gaan af en toe nog op jacht (vooral kangoeroevlees is erg populair) en ze onderhouden de natuur ook nog steeds door gecontroleerd branden te ontsteken in grote gebieden.
Rijden over de Canning Stock Route betekent ook autopech. Een opsomming voor 6 voertuigen:
- 3 lekke banden
- 2 kapot gerammelde bagagerekken
- 1 bijna volledig gebroken as van de trailer, die ze gelukkig hebben kunnen solderen
- 6 kapotte schokbrekers
- diverse verloren bouten, schroeven e.d.
Door al deze pech hebben we na de Canning Stock Route een afwijkende route terug naar Alice Springs moeten nemen. We zouden nl. nóg een dirttrack rijden (de Gunbarrel Highway) maar dat ging niet door.
Met spijt afscheid genomen van iedereen, én van de Outback! Morgen vlieg ik naar Perth en van daaruit naar Dubai.
Tjukurpa - Dreamtime 
Plaats een reactie