Bijna van oost naar west

foto’s Oost-West

Wereldreis 2014, Oost-West

Als ik een lijst van mijn favoriete Australische steden zou maken, zou Adelaide daar zeker niet hoog in eindigen. Ik vond de stad een beetje saai, hoewel de historie wel weer bijzonder is. De stad heeft nooit gevangenen uit Engeland gehuisvest en is daar trots op. Daarnaast was het de stad waar een wet werd uitgevaardigd, die vrijheid van godsdienst toestond. Dat is dan ook de reden dat er een grote toestroom van Europeanen kwam, vooral van Lutherianen uit Duitsland.
Je vindt in de stad daarom tientallen kerken van allerlei verschillende religies en de bijnaam “city of churches” is zeker van toepassing. 60-70% van de Australische wijn komt uit de Adelaide Hills en ik heb er dan ook een wijntour door de Barossa Valley gemaakt. Een hele dag toeren door de prachtige heuvels, vijf wijnkelders bezocht en natuurlijk wijn geproefd. En, Adelaide heeft gelukkig een Applestore, waar ze mijn Ipad weer tot leven hebben gewekt!

Ik ben bezig met een reis, over land, van Sydney in het oosten naar Perth in het westen. Na de trein-busreis van Sydney naar Broken Hill en de busreis naar Adelaide ben ik met de Indian Pacific verder gereisd naar Kalgoorlie. De Indian Pacific is de naam van de trein die heen en weer rijdt tussen Sydney (aan de Pacific = Grote Oceaan) en Perth (aan de Indische Oceaan). Dit traject is zo’n 4.000 km en de trein legt deze afstand in vier dagen af. Ik heb maar een deel van dit traject met deze trein gereisd, maar het was wel een belevenis. Een speciaal station voor de locomotief met 27 wagons.

Van dit station maakt ook een andere trein gebruik: de Ghan. Deze rijdt van Adelaide in het zuiden naar Darwin in het noorden. Het eerste gedeelte van de reis ging vooral door het donker, want het was avond/nacht. Maar gelukkig was het op tijd licht voor het mooiste gedeelte van de reis: de Nullarbor. Deze vlakte strekt zich over 1.200 km uit en is dus een groot deel van de totale reis van 2.100 km die ik met deze trein afgelegd heb. Nullarbor betekent letterlijk: geen bomen.

De vlakte is dan ook kaal op wat struiken en gras na, momenteel groener dan gebruikelijk omdat er de laatste tijd veel regen is gevallen. Een prachtig landschap waar urenlang weinig tot geen verandering in komt. Je krijgt hier een goed idee van hoe groot dit land eigenlijk is. Over een lengte van 478 km is het spoor volledig recht, geen enkele bocht. Vroeger waren er elke 30 km nederzettingen, vooral bedoeld voor onderhoud aan het spoor. Nu kom je nog sporadisch tekenen van menselijk leven tegen langs de spoorlijn. In Cook konden we de trein even verlaten om het dorpje te verkennen. Maar je snapt misschien wel dat er niet zo heel veel te zien was, aangezien er maar vier mensen woonden! Een paar uur verderop stopten we in the middle of nowhere. Later hoorden we dat er twee vrouwen waren opgehaald door een schapenboer (70.000 schapen!).

Zij gingen 2,5 maand werken op zijn boerderij.
Na 27 uur treinen kwam ik aan in Kalgoorlie, een goudmijnstad en mijn laatste halte voordat mijn oost-westreis in Perth eindigt. En ik ben weer in een volledig andere wereld terecht gekomen. Eind 1800 is hier voor het eerst goud ontdekt en sindsdien heeft de stad grote hoogten en diepe dalen meegemaakt. Momenteel gaan de zaken voorspoedig en wordt er volop goud gedolven, vooral in de Superpit. Dit is de grootste dagbouwmijn van Australië (3,8 km x 1,5 km en 500 meter diep). De stad ademt nog de sfeer van het wilde westen en dat komt vooral door de enorm brede straten (gebouwd om een kamelenkaravaan te kunnen laten keren) en de vele hotels met bars (vaak saloon genoemd).
Broken Hill, waar ik eerder was, is ook een mijnbouwstadje, maar de sfeer daar is vrij braaf. In Kalgoorlie is het wat ondeugender. In de saloons wordt je bier geserveerd door skimpy’s: in lingerie geklede vrouwen. Elke week vindt er een skimpy van de week-verkiezing plaats. En ik heb vandaag een rondleiding van een uur gehad door Questa Casa. De madam had de prachtigste verhalen over dit al meer dan 100 jaar in bedrijf zijnde “huis van plezier”.
En in dit sfeertje van het wilde westen, zat ik zomaar op het meest gevanceerde publieke toilet dat ik ooit gezien heb. Alles was volautomatisch geregeld, zelfs de deur ging volautomatisch weer open. Ook al was ik nog niet klaar, dus dat was even schrikken met een weg met auto’s voor je neus!