foto’s Sydney-2014 foto’s Oost-West
Wereldreis 2014, Sydney – Oost-West
Sydney! Wat vond ik het heerlijk om er weer te zijn. Ik denk dat je er geweest moet zijn om te kunnen begrijpen, waarom ik zo gek ben op deze stad. Het centrum is eigenlijk zoals de meeste moderne steden in de westerse wereld: straten in dambordmotief, hoge moderne gebouwen, winkelstraten en veel mensen.
Wat Sydney bijzonder maakt, is de haven. Ik denk dat iedereen het plaatje wel kent: een prachtig blauwe lucht, blauw water en dan het witte operagebouw. Maar de haven is zoveel meer. Je kunt vanaf Circular Quay een veerboot nemen naar de mooiste baaien, stranden en natuurparken, terwijl je in Sydney blijft. De stad heeft zoveel mooie verborgen plekken. En, ik had weer geluk. Terwijl ik er was beleefde Sydney de warmste periode voor deze tijd van het jaar ooit. En geen spatje regen.
Aangezien ik al diverse keren in Sydney ben geweest, kon ik de geijkte toeristische plekken overslaan.
Deze keer heb ik vooral gewandeld langs de oevers van de haven, waarbij ik ook door een nationaal park kwam met het Vaucluse House. Dit huis is ooit eigendom geweest van een van de rijkste en invloedrijkste mensen van Australië. Leuk detail is, dat deze man een zoon was van twee gevangenen die met de eerste lading uit Engeland in Australië waren aangekomen. En ik kwam onderweg een slang(etje) tegen, waar ik toch voor alle zekerheid maar met een grote boog omheen ben gelopen.
De Engelsen hebben zich in Sydney voor het eerst gevestigd in The Rocks, een wijk die gelukkig voor een deel bewaard is gebleven. Voordat zij zich er konden vestigen, woonden er Aboriginals. En zoals het later overal gebeurde, werden de Aboriginals verjaagd of gedood. Ik heb een wandeling door The Rocks gemaakt o.l.v. Aboriginal die meer over de geschiedenis uit die tijd kon vertellen. Het operagebouw b.v. staat op een plek die voor de Aboriginals van groot belang was. Ik kon zijn frustratie hierover goed merken en hij vond het eigenlijk: “just a bunch of shells”.
Zes dagen in Sydney maar ze zijn omgevlogen en voor ik het wist zat ik in de trein op weg naar Broken Hill. Eerst een mooie rit door de Blue Mountains en daarna veranderde het landschap van bergachtig naar glooiend en ten slotte vlak: hier begint de Outback. Na 1.100 kilometer en 16 uur treinen en bussen was ik in Broken Hill, een stad die groot geworden is door de enorme voorraden lood, zilver e.d. die hier in de grond zitten. Groot is betrekkelijk want er wonen maar zo’n 20.000 mensen. De stad is ook belangrijk omdat er een post van The Royal Flying Doctors gevestigd is. Deze dokterspost biedt medische hulp aan mensen in een gebied van 640.000km2! Dat is ook wel nodig, want de dichtstbijzijnde grote stad is Adelaide en dat is met de auto ruim 5 uur rijden.
Van al deze activiteit merk je in de stad zelf echter weinig. Het is er heerlijk rustig, je krijgt zelf ook een “no worries”-gevoel en de mensen hebben er alle tijd voor je. Behalve dan die ene keer dat ik in een winkel wat aan het rondkijken was. Het was rond 10.00 uur ’s ochtends, dus ik keek wat verbaasd naar de winkelier die de lichten uit deed en het reclamebord naar binnen haalde. Hij zag me kijken en gaf als verklaring: “ik moet weg, want over vijf minuten begint een belangrijke footy-match”. Klanten of niet, hij moest er vandoor. Footy is rugby met Aussie-rules, maar probeer het maar niet te begrijpen. Ze hebben er zelf zelfs moeite mee om mij de verschillen in hun diverse soorten rugby uit te leggen.
In de buurt van Broken Hill ligt Silverton en de naam zegt het al: hier werd in het verleden zilver uit de grond gehaald. Maar de mijnindustrie is hier verdwenen en de stad is tot een soort ghosttown verworden.
Ze hebben echter heel slim de filmindustrie hier naar toe gehaald (o.a. de Mad Max films) en dat heeft ook weer toeristen aangetrokken, Dus, hoewel er bijna niemand meer woont, is het er een drukte van belang. Ik vond het wel leuk om te zien maar eigenlijk vond ik het Mundi Mundi uitkijkpunt, wat daar in de buurt is, veel mooier. Zoals ik al zei is het land hier voornamelijk vlak, maar af en toe zitten er toch wat heuvels tussen. En op een van die heuvels heb je een magnifiek uitzicht over het vlakke land.
Een ander tochtje vanuit Broken Hill bracht me in Mutjawinti National park. In dit park worden Aboriginal-tekeningen beschermd en je mag er alleen o.l.v. een gids naar toe. Ook deze gids had Aboriginal-bloed en daarom kon hij ook veel achtergrondinformatie geven over de tekeningen. Al was het dan wel voornamelijk over de tekeningen die te maken hadden met de mannelijke aspecten van hun cultuur. Zij houden nl. mannen- en vrouwenzaken strikt gescheiden. Naast de Aboriginal-cultuur die hier duidelijk aanwezig is, is het park ook prachtig qua natuur. En hier zag ik dan ook een mooie kangoeroe met een Joey (zoals ze hier de jongen noemen) in de buidel.
Op dit moment zit ik in Adelaide waar ik vanmiddag ben aangekomen na een tocht van 6,5 uur met de bus vanuit Broken Hill. Een paar dagen Adelaide voor de boeg en dan weer verder naar het westen.
Tjukurpa - Dreamtime 
Plaats een reactie