Dag Midden-Amerika en Hallo Down Under!

Wereldreis 2014, Mexico – Guatemala – Honduras – Verenigde Staten 

De laatste paar dagen in Mexico konden we in Playa del Carmen aan de kust van de Mexicaanse staat Yucatán uitrusten van alle inspanningen van de afgelopen weken. Yucatán is vooral bekend om de vele stranden en duikmogelijkheden, maar ik heb nu begrepen dat deskundigen het erover eens zijn dat de meteoriet, die hier 66 miljoen jaar geleden is ingeslagen, het uitsterven van de dinosaurussen heeft veroorzaakt. Nóg meer geschiedenis dus na alle historische plekken van Maya’s en Spanjaarden.

Niet alleen het landschap verandert hier (van bergen naar laagland) maar de huizen worden beter, de wegen hebben minder kuilen en we komen verkeerslichten tegen. Dat was toch al weer een tijdje geleden en hieraan kun je wel merken dat je in een wat rijker gebied terecht bent gekomen.

Playa del Carmen (en met name ook het nabijgelegen Cancún) is vooral ontwikkeld om de toeristen aan te trekken en dus komt er meer geld binnen. De plaatsen zelf bestaan vooral uit grote hotels en snel neergezette woningen voor alle mensen die in de toeristenindustrie werk hebben gevonden. Het vermaak hier bestaat voornamelijk uit liggen op het strand, een beetje poedelen in het water (zwemmen is meestal te gevaarlijk vanwege de stromingen) en langs de vele, vele souvenirwinkeltjes lopen. Deze activiteiten behoren niet tot mijn lievelingsbezigheden, maar gelukkig was er nog een mogelijkheid om te snorkelen met zeeschildpadden. Zo wordt het gebracht maar natuurlijk dobber je een beetje rond met een snorkel en zie je de schildpadden onder water, al dan niet grazend op de bodem van de zee. Ze schenken totaal geen aandacht aan je, dus waarom ze het snorkelen mét de zeeschildpadden noemen, is mij een raadsel. Toch was het wel heel leuk om te zien, want ze waren echt enorm groot. En het had als voordeel dat ik het even niet zo warm had, want ook hier is de temperatuur onveranderd hoog: 40°C.

Grappig om te zien: drinkwater is hier niet zo gemakkelijk voorhanden als in Nederland. Iedereen loopt met flesjes water en dus hebben ze hier iets op bedacht: je trekt gewoon een flesje water uit de muur. Ze noemen het The Waterhouse en i.p.v. kroketten, hamburgers e.d. liggen er hier flesjes water in de vitrines.

En toen was dit gedeelte van mijn reis zomaar voorbij. Midden-Amerika ligt inmiddels achter mij en momenteel zit ik in Hobart in de Australische deelstaat Tasmanië. Een totaal andere wereld waarin ik terecht ben gekomen. Ik kon al even wennen toen ik een tussenstop maakte in Los Angeles, want rechtstreeks naar Australië vliegen vanuit Mexico is niet mogelijk.

In Los Angeles had ik tijd genoeg om Venice Beach te bezoeken, waarschijnlijk het bekendste strand van Californië. Het is ongeveer 4,5 kilometer lang en stopt in Santa Monica. Ik heb het hele strand afgelopen en me geen seconde verveeld. Het strand is vooral bekend om alle activiteit die er is, naast het gebruikelijke zonnebaden. Ik ben er echt van alles tegenkomen: volleybal, voetvolley, skaten, fietsen, bodybuilden, skateboarden, yoga.

En dan langs het strand winkeltjes, winkeltjes en nog eens winkeltjes. Omdat het strand vrij breed is, kun je echter heerlijk rustig wandelen zonder alle hectiek van het winkelende publiek. In Santa Monica kreeg ik letterlijk een déja vu:

ik stond voor het monument dat het einde van Route66 markeert. Hier stond ik in 1999 ook al eens, toen ik deze beroemde weg heb gereden vanaf Chicago. Heel bijzonder om er nu weer te staan, het leek nog zo kort geleden.

Ook al was het in Los Angeles ook warm, de temperatuur was heel aangenaam. Dat was genieten na al die bloedhete en vaak vochtig warme dagen. En: ook wel lekker om weer in de buurt van een échte supermarkt te zijn. En toegang te hebben tot fatsoenlijke wc’s waar je je toiletpapier gewoon kunt doorspoelen. In Midden-Amerika (en uit eerdere reizen weet ik ook Zuid-Amerika) is de riolering overal zó slecht dat je het toiletpapier in een prullenbak gooit i.p.v. in het toilet. En, de warmwater kraan levert ook écht warm water, dat was de afgelopen periode vaak niet het geval.

Wat ook opvalt in LA is de enorme invloed die de toestroom van Latijns-Amerikaanse immigranten (vooral Mexicanen) hier heeft. ik hoorde veel Spaans, ook hebben ze de Pollo Loco (fastfoodketen) en overal burrito’s, taco’s etc. Nu zit ik dus in Hobart en heb ik het koud!, van 40° vorige week naar 12° hier. En het regende ook nog toen ik aankwam. Maar ik ben wel in mijn geliefde Down Under, 2 heerlijke maanden in het vooruitzicht.