We zaten dus in Somoto, een leuk dorpje in het noorden van Nicaragua, zo’n 30 km van de grens met Honduras. Na een moeilijke nacht -de plaatselijke disco was naast het hotel- vertrokken we vroeg in de ochtend richting de kloof, die hier pas sinds een jaar of 10 bekend is en een reden voor toeristen om hier te komen. Aan boord ook een kater, want een van de groepsleden had wel erg diep in de fles Flor de Caña (=rum) gekeken. Na een mooie wandeling door en langs een rivierbedding kwamen we aan bij de kloof. Een gedeelte van de groep is al zwemmend en wadend door het water de kloof in gegaan.
De rest liet zich door een bootje een stuk de kloof in varen. Een mooie, rustige omgeving die eigenlijk vooral verstoord werd door een cameraploeg van een Nicaraguaanse TV-zender die ons achtervolgde en steeds wilde weten wat we er allemaal van vonden. Misschien zijn we binnenkort wel te zien in een promo-film voor dit gebied.
Aangezien het toerisme hier nog moet groeien, is alles nog redelijk authentiek; kleine winkeltjes, simpele huisjes, weinig hotels en restaurantjes. En het restaurantje waar we de lunch gebruikten na onze wandeling serveerde ook alleen lokaal voedsel: empenada’s, enchilada’s, bonen, rijst en kip. Kip is in Nicaragua (en ook in andere landen hier in Midden-Amerika) enorm populair. Daarnaast eten ze verrassend veel groente en hebben ze als bijgerecht een soort saus: cebollita. Heerlijk bij diverse gerechten, vooral door de jalapeño-pepers die erin zitten.
Op weg naar ons laatste adres van deze reis, Granada, hadden we nog één overnachting onderweg. Deze keer op een koffieplantage, die ooit begonnen is door een stel Duitsers die in de 19e eeuw naar Nicaragua zijn gekomen. Op de plantage is een resort neergezet: Selva Negra (een letterlijke vertaling van Zwarte Woud). Grappig om te zien dat de Duitse invloed er nog zeker is: zware houten lambrizeringen, meubels, stevige gebouwen, goede organisatie. In het resort was een bruiloftsfeest bezig toen wij aankwamen, maar helaas was dat feest maar van korte duur. De opa van de bruid was een stukje gaan wandelen en in het bos verdwenen. Later hoorden we dat hij pas de volgende middag terug was gevonden; volledig uitgeput maar wel levend gelukkig.
De laatste reisdag begonnen we met een bezoek aan een chocoladefabriekje. Twee Nederlanders en een Chileen hebben hier de leiding en bijna alles gebeurt nog handmatig. Twee studenten uit Delft hebben een machine bedacht waarmee een klein gedeelte wel geautomatiseerd is, maar het blijft een klus om de chocolade geproduceerd te krijgen. Leuk om te zien, maar waarom dit nou leuker is dan het zeer commerciële bezoek aan de leer- en tapijtfabrieken in Turkije waar ik een paar maanden geleden was, kan ik niet zeggen. Ook hier konden we nl. aan het einde in een ‘winkeltje’ het eindproduct kopen. Misschien toch wel omdat het zó kleinschalig is, en het eigenlijk meer op ontwikkelingswerk dan op een commercieel bedrijf leek.
Aangezien we kilometers moesten maken, zijn we voor de lunch gestopt bij een ‘pollo’fastfoodrestaurant langs de ‘snelweg’ (gewoon een tweebaansweg). En, “do as the locals do” zeggen ze altijd: ik heb een kipburger gegeten.
Ook Granada ligt, jawel, aan de voet van een vulkaan en aan het Lago de Nicaragua. Dit meer is zo groot, dat we een groot deel van onze reis wel ergens naast, langs of bij dit meer terechtkwamen. Onze laatste ervaring met het meer was een boottocht langs de 365 eilandjes, die door een vulkaanuitbarsting bij Granada in het meer zijn ontstaan. Hier konden we zien hoe de Nicaraguaanse ‘rich and famous’ de vakantie doorbrengt. Ja, die zijn er ook hier, b.v. de Nicaraguaanse variant van de Heineken-familie: het bier is Toña en de eigenaren hebben een van de mooiste huizen op een van de mooiste eilanden.
Granada is een prachtig stadje met een mooi koloniaal centrum en, voor het eerst hier gezien, terrasjes en leuke restaurantjes. Ik heb me er de laatste paar dagen prima vermaakt.De groep is inmiddels vertrokken en ik ben vandaag aangekomen in Mexico City. De komende dagen blijf ik in deze enorme stad, voordat ik begin aan mijn rondreis door Mexico en Guatemala.
Tjukurpa - Dreamtime 
Plaats een reactie