Havanna en omgeving

Het kiezen van de juist vliegtuigstoelen en allerlei extra’s wordt steeds lastiger. Voor deze reis hebben we o.a. keuze uit:
– Economy,  Comfort, Premium Comfort etc.
– wel of niet vooraf stoelen reserveren
– wel of geen entertainment extra boeken
– maaltijden extra reserveren
– etc.
Maar, het is allemaal weer gelukt en na een prima vlucht landen we op het vliegveld en stappen in de bus voor de transfer naar ons hotel. Dat valt dan toch weer tegen, want na een best lange vlucht, moeten we ook nog eens twee uur rijden naar ons hotel. Geen wonder dat we ons de volgende ochtend verslapen en niet op tijd zijn om onze huurauto op te halen. Gelukkig komt dat later allemaal goed en krijgen we ons koekblikje aan het eind van de middag. Het mooiste van de hele deal is toch wel dat de creditcardgegevens m.b.v. de autosleutel en een stukje carbonpapier worden verwerkt. De eerste volle dag op Cuba laten we de auto toch nog even staan en gaan met de shuttlebus van het hotel naar het centrum van Havana.

Een eerste kennismaking met Cuba en we kijken toch wel onze ogen uit. Hoewel enigszins voorbereid, valt ons toch wel op dat de mensen hier weinig tot niets hebben. De huizen zijn vooral krotten, de auto’s – maar dat weet iedereen denk ik wel – zijn 40 tot 50 jaar oud en hangen met draadjes aan elkaar bij wijze van spreken, de winkels zijn vooral leeg en daar waar wat te koop is, staan rijen mensen te wachten. Al met al hebben we een vooral heel interessante dag en genieten we volop van wat we zien. Want ondanks alle ellende lijken de Cubanen toch ook wel van het leven te genieten.

Vooral de muziek die overal klinkt en de mensen, die je overal ziet dansen (salsa natuurlijk) dragen bij aan dat gevoel. Een Canadees meisje is hier allemaal niet erg van onder indruk, want terwijl op de bus staan te wachten, komt ze naar ons toe met de vraag: did you find a nice shopping mall here? Ze vertelt dat ze zich vooral verveelt in haar hotel en had verwacht dat ze in Havana wel even lekker kon shoppen! De schrijver Ernest Hemmingway heeft jarenlang op Cuba gewoond en er zijn boek The old man and the sea geschreven, waarin hij o.a. het gevecht met een zwaardvis beschrijft. En wat zie ik, tijdens een rondtoer die we maken met een citybus: een man met een heuse zwaardvis over zijn schouder. Echt waar!

Hemmingway leefde zoals gezegd een aantal jaren op Cuba in een zogenaamde finca net buiten Havana. Dus we stappen in de auto en gaan op zoek naar deze boerderij, die voor het publiek toegankelijk is. Vol goede moed, met de landkaart op schoot rijden we het centrum uit. Helaas worden we keihard geconfronteerd met het feit, dat er nauwelijks richtingborden aanwezig zijn. We rijden vele kilometers door de buitenwijken (of liever sloppenwijken) zonder te weten waar we precies zitten. Een Cubaan wil ons “helpen” en heeft een heel verhaal, maar daar gaan we niet op in, aangezien ik in de voorbereiding verhalen heb gelezen over Cubanen die je voor geld alle kanten op sturen, met als resultaat dat je niet komt waar je wilt zijn.

Uiteindelijk vinden we helaas niet de finca maar wel een weg, die naar Cojimar leidt. Dat is een vissersdorpje, waar Hemmingway graag verbleef. We lunchen in een paladar (thuisrestaurant). Sinds kort mogen de Cubanen nl. zelf ook wat ondernemen en je ziet o.a. overal de thuisrestaurants verschijnen. Via een snelweg rijden we weer terug richting ons hotel. Al is dat woord snelweg wel heel veel eer voor deze weg: vol gaten, weinig markeringen en alles rijdt en loopt er overheen.