Eigenlijk willen we hier nog niet weg maar helaas zit onze tijd in de Pantanal erop. Deze keer vliegen we niet maar rijden in ca. 5,5 uur terug naar Campo Grande. Dat is heel wat langer dan de vliegreis eerder maar je ziet het natuurlijk wel weer vanuit een ander perspectief. En vanuit Campo Grande vliegen we door naar Manaus. We gaan nl. een week naar de jungle in het Amazonegebied. Vanaf Manaus is het nog hele tocht naar ons plekje aan de rivier.
Eerst met de boot waarbij we het fenomeen van de “meeting of the waters” zien. Dat is het punt waar de Rio Negro (donker water) in de Amazonas (licht water) naast elkaar verder stromen en pas kilometers verder mengen. Daarna met de auto verder en na zo’n 6 uur zijn we bij onze lodge. Een heel andere omgeving dan de Pantanal wat logisch is want we zitten echt midden in de jungle. De accommodatie is zozo. Eetzaal en terras en zo zijn mooi, maar de kamers zijn, vooral als het regent, minder.
Alles lekt nl. en als ik op het toilet zit, zie ik dat de regen langs de lamp druppelt. Niet erg veilig lijkt mij. En het regent best veel… Ook hier maken we verschillende tochten waarbij we deze keer meer te zien krijgen van de flora dan de fauna. De dieren weten zich goed te verstoppen. We zien wel acid ants waarvan ik nu weet dat je een natuurlijk insectenwerend middel hebt als Je het aandurft om je hand in een nest te steken en de beestjes over je armen en benen te wrijven. Helaas zijn de mieren niet in de buurt wanneer we de nacht in een hangmat doorbrengen op een eilandje in de rivier.
Ik word nl. lek gestoken door de muggen en tel minstens 75 muggenbulten! Verder is het wel een belevenis om zo in de buitenlucht te eten en slapen terwijl op de achtergrond – naar men zegt – het gebrul van een poema te horen is en er een geweer bij de hand is om ons te beschermen. Deze week zien we ook e. e. a. van het dagelijkse leven hier. We bezoeken een gezin dat aan de rivier woont. En hoewel je wel weet dat je zo midden in de jungle weinig luxe hoeft te verwachten, schrik je toch wel van de armoedige omstandigheden. De mensen moeten de hele dag hard werken om in de meest ‘noodzakelijke levensbehoeften te voorzien. Ons bezoek aan een school vind ik ook heel bijzonder.
De school is niet alleen voor les aan kinderen uit de hele regio, de kinderen krijgen er ook eten zodat ze in ieder geval elke dag een warme maaltijd hebben. Ook de gezondheid wordt hier goed ik de gaten gehouden. Er zit zelfs een soort laboratorium waar ze testen op malaria. Dat komt hier nl. nogal veel voor. Na een week jungle is het ook wel weer lekker om in een stad te zijn. We zijn weer terug in Manaus en hebben we wat meer tijd om de stad te bekijken. Zeker aangenaam want er is wel e.a. te bekijken. Het mooist vind ik zelf het theater dat er zowel buiten als van binnen prachtig uitziet.
We maken ook een tocht over de rivier waar bij we rivierdolfijnen zien. Dat is het leuke deel van de tocht. Het tweede deel brengt ons naar een eiland waar we indianen zullen zien die hun traditionele dansen zullen vertonen. Helaas bekruipt ons het gevoel dat we hier mensen uit Manaus zien, die een leuk bijbaantje hebben. Niet erg geslaagd dus.
Tjukurpa - Dreamtime 
Plaats een reactie