Iguazú en Pantanal

foto’s Iguazú          foto’s Pantanal

Rondreis Brazilië

Brazilië is natuurlijk een enorm groot land en we moeten dan ook nog een behoorlijke vlucht maken van São Paolo naar Iguazú. Daar aangekomen gaat het gelukkig wel snel want het vliegveld is maar klein en voor we het weten zitten we al in een taxi op weg naar…  Argentinië. Jawel. We gaan de Argentijnse kant van de beroemde watervallen bekijken en moeten dus de grens over naar ons hotel. Van het thuisfront hebben we een “overlevingspakket” meegekregen; bestaande uit o.a. kaas en noten. Die zit veilig in onze tas maar mag eigenlijk de grens niet over. Dat zijn dus een paar hachelijke minuten. De douane oogt best streng, onderzoekt de hele kofferbak en vraagt en passant ook nog of we wapens bij ons hebben. Het gaat gelukkig goed en we hebben het pakketje ’s avonds lekker opgepeuzeld. Het gebied waar de Iguazú- watervallen zich haar beneden storten is enorm uitgebreid, dus we moeten keuzes maken.

Een van de grootste trekpleisters is de Passeio Garganta do Diablo (de keel van de duivel) dus daar gaan we eerst naar toe. Vanaf het stationnetje van de trein die ons een eind het nationale park in heeft gevoerd, lopen we over voetpaden en loopbruggen richting de waterval. Hoe dichterbij we komen, hoe meer we het lawaai horen. We zien opspattend water en worden steeds nieuwsgieriger. De Diablo is een halfronde waterval en vanaf het speciaal gebouwde platform weten we niet waar we het eerst moeten kijken. Overal komen stromen water naar beneden, er verschijnt een regenboog, vogeltjes vliegen dwars door het water heen en weer. Je ziet water voor je, achter je, links, rechts en ook boven je, want de waterval is zo krachtig dat het water alle kanten op spuit. Een waarachtig mooie eerste kennismaking met de watervallen en tevreden gaan we lunchen in het park waarbij we ook weer genieten want er zwermen honderden citroenvlinders rond en er lopen coati’s (neusberen).

Gelukkig zijn we in het hotel als er een tropische storm losbarst, hoewel een gedeelte van de bar/eetzaal onder water loopt.  En helaas blijkt de storm een voorbode van een slecht weer dag. Maar ook deze dag zien we weer ongelooflijk mooie natuur met de watervallen als middelpunt. We maken een boottocht en varen heel dicht bij al dit watergeweld, zien een kaaiman en lopen daarna zo’n beetje de rest van de weg langs, boven en onder watervallen. Ondanks, of misschien wel juist dankzij de regen is het een fantastische dag. Want hoe meer regen hoe meer water voor de watervallen. De regen speelt ons ook nog parten als we na twee dagen watervallen in Campo Grande zitten. De bedoeling is dat we vanuit deze stad met een klein vliegtuig naar een “fazenda” (boerderij) in de Pantanal vliegen. Maar helaas is het weer te slecht en moeten we noodgedwongen een extra dag doorbrengen in het hotel.  Gelukkig blijft het bij 1 nacht en vliegen we de volgende ochtend in een Chessna 4 (personen) in ongeveer 1 uur naar de fazenda Barranco Alto in de Pantanal.

Onder ons zien we het landschap voorbij gaan en we vliegen zo laag dat we de kaaimannen in/aan de rivier (Rio Negro) zien liggen. Ook zien we al de eerste Hyacint ara’s vliegen. Dat zijn mooie donkerblauwe ara’s die vooral in de Pantanal voorkomen. Als we geland zijn kijken we onze ogen uit. Een idyllische plek aan een rivier, een mooie accommodatie met een heerlijk terras onder een enorme mangoboom en dan ontmoeten we onze gastheer, die ons een warm welkom heet en waarbij we ons meteen thuis voelen. We zitten nog maar net of we zien al nandu’s die gewoon lekker voorbij kuieren. Een leuke voorbode voor de komende dagen want we zijn hier vooral gekomen voor de dierenwereld. Elke dag vertrekken we 2x om een tocht te maken, 1x na het ontbijt, 1x in de namiddag. De rest van de dag relaxen we, want dan is het veel te warm om iets te ondernemen. We maken tripjes met de truck (op de laadbak zitten banken dus heerlijk in de buitenlucht), met de boot, op een paard of te voet. En waar we ook naar toe gaan en op welke manier dan ook: de lijst met dieren die we spotten, groeit onstuimig.

We zien ontelbaar veel soorten vogels, waarbij vooral, naast de Hyacinth ara’s, ook de rode en gele ara’s de blikvangers zijn. Mijn meest favoriete dier hier is echter de capibara, het grootste knaagdier op aarde (gemiddeld ca. 1,20 mtr lang en 60 cm hoog). En ook hier (net als op de Galápagoseilanden) zijn de dieren niet bang. Ik kan gewoon tussen de capibara’s doorlopen. De kaaimannen, waarvan er hier duizenden leven, zijn natuurlijk een ander verhaal. Die bekijken we alleen op een veilige afstand vanaf een bootje. Verder zien we vossen, reeën, coati’s, apen, een reuzen miereneter, toekans, kikkers, reuzen otters, vleermuizen, wasbeertjes (ook bij onze accommodatie op het terras), kraanvogels, piranha’s (door mijn medereizigers aan de haak geslagen), wilde zwijnen en nog heel veel meer.  Veel dieren betekent echter ook dat je bijvoorbeeld alleen nog op slippers naar de badkamer loopt en de wc-bril optilt nadat je een keer een kikker weg hebt zien springen van het toilet.

Het allermooiste van ons verblijf hier vind ik onze tocht per kajak. We vertrekken als het nog donker is en als we op de rivier met onze kajaktocht starten, begint het net een beetje licht te worden. De lucht is kouder dan het water, dus er hangt waterdamp boven het water. Een sprookjesachtige sfeer, die nog versterkt wordt doordat we niets zeggen en zo stil mogelijk peddelen om daarmee de kans op het spotten van dieren te verhogen. Toch is het pas tijdens de lunch als we zitten te picknicken op een strandje dat ik het mooiste moment (qua dieren dan) beleef. In de rivier voor ons zwemmen een stuk of 6 otters terwijl in de bomen twee toekans van top naar top vliegen. Magnifiek!