Wereldreis 2010, Mongolië
Vanuit Hongkong (een stad, die zeker niet in mijn favorieten terecht zal komen) vloog ik naar Ulaanbaatar, de hoofdstad van Mongolië. Hier wonen meer dan 1 miljoen mensen (van de in totaal 3 miljoen, die Mongolië telt). Een wereld van verschil. Mongolië is pas sinds 20 jaar democratisch en nog bezig om de sporen van jarenlange onderdrukking door eerst de Chinezen, daarna de Russen en ten slotte de eigen communistische partij weg te werken.
Een stad dus met veel oostblok-achtige gebouwen. Het is een Aziatisch land, maar je waant je ergens in Oost-Europa. De Mongolen zeggen ook zelf: wij wonen in Azië maar denken Europees. Ik kwam natuurlijk niet voor een stad, maar vooral voor de Gobiwoestijn. Na twee dagen hoofdstad vertrokken we met een klein groepje (vijf personen totaal) richting woestijn. En het duurde dan ook niet lang voordat we in de schitterende vlaktes met eindeloze wegen terechtkwamen. De eerste vier dagen hebben we vooral door dit soort landschap gereden, ’s nachts geslapen in gers (voor wie dit woord niet kent: een ger is een tent, die in Mongolië, maar ook in b.v. Turkemenistan, Oezbekistan e.d. wordt gebruikt door nomaden).
De leukste ervaring was, slapen bij een nomadenfamilie met kamelen voor de tent. We hebben daar een middag en avond met de familie doorgebracht en dat was heel bijzonder.
Na de Gobi volgde een groenere streek: de Greenlands. Een gebied met prachtige meren, bossen, vulkanen (allemaal dood) en warmwaterbronnen. Na de warmte van de Gobi, was het hier even wennen aan de lagere temperaturen, maar ook deze streek was prachtig.
Buiten alle natuur om, was er ook e.e.a. aan cultuur te zien. In Ulaanbaatar mooie musea met o.a. de geschiedenis van Mongolië (nooit geweten, dat de Mongolen ooit een groter rijk hadden dan de Romeinen). En onderweg mooie tempels en kloosters (wel vaak ruïnes, want de Russen hebben veel vernietigd). En overal is Chinggis Khaan aanwezig, onder wiens leiding ooit het grote Mongoolse rijk ontstond.
Ten slotte, terug in Ulaanbaatar, kon ik nog een stukje van hét festival van het jaar meepikken: het Naadam-festival.
Ik had een kaartje voor de openingsceremonie en wat de Olympische Spelen zijn voor de wereld is dit festival voor Mongolië. Er zijn sportwedstrijden, maar die beperken zich tot boogschieten, paardenraces en worstelen.
Daarmee zat mijn Mongolië-reis er al weer op en nu zit ik dus in Perth, na te genieten van al dat moois en vooral ook te genieten van mijn favoriete vakantieland. Het is weer heerlijk om hier te zijn.
Tjukurpa - Dreamtime 
Plaats een reactie