Wereldreis 2010, Nepal – Tibet
Dank zij de Big Brothers in China heb ik een tijdje geen foto’s kunnen uploaden naar Picasa en kon ik niet meer naar mijn weblog. Momenteel zit ik weer in Kathmandu – Nepal en werkt alles weer normaal. De reis door Tibet zit er dus al weer op. Vanochtend heb ik afscheid genomen van de Djoser-groep en ik zit dus nu weer alleen. Ik heb twee dagen om lekker even bij te komen en dan gaat de volgende reis van start (China). Ik moet nog wel morgen ‘even’ een visum regelen. Maar mij is verzekerd dat dit geen probleem hoeft te zijn. Tibet dus.
Mt Everest had ik al beschreven, dat was een van de hoogtepunten van deze reis. Na Tingri (waar we de berg op zijn mooist zagen) zijn we via de Friendship Highway verder gereisd richting Lhasa. De tocht ging over de mooiste passen, langs prachtige gletsjers, schitterende meren en heel veel kloosters. Ik heb inmiddels veel geleerd over het Tibetaans boeddhisme, maar ik kan je vertellen dat het niet meevalt om alle verschijningen van Boeddha en aanverwante geesten/personen (zoals dalai en panchen lama’s) uit elkaar te houden. Het belangrijkste wat ik heb geleerd is, dat er een ‘past’, ‘present’ en ‘ future’ Bboeddha bestaat. En dat de rondbuikige, lachende Boeddha die ik tot nu toe kende, niets met dit boeddhisme te maken heeft. Bij vrijwel elk klooster hoort een ‘ kora’. Dit is een rondwandeling om het klooster, waarbij de pelgrims gebeden prevelend en gebedsmolentjes draaiend, hopen op verlichting. De fanatiekere pelgrim legt deze kora prosternerend af. Het woord kende ik nog niet (niemand uit de groep overigens) en leidde nogal eens tot hilariteit.
Prosterneren is echter een vorm van bidden, waarbij de pelgrim zich languit ter aarde werpt, al biddend. Daarna zet hij vier stappen en herhaalt het proces zich. Een zeer vermoeiende bezigheid, waar ik wel bewondering voor heb gekregen. Ik heb ook een paar kora’s meegelopen (vooral ook om de mooie uitzichten), maar door de hoogte was dit zeer inspannend.
In de meeste kloosters waren de monniken bezig met het zogenaamde chanten. Gebeden worden harmonieus hardop gezegd en/of gezonden. Iets wat een bijzondere indruk achterliet bij ons.
Ten slotte kwamen we dus aan in Lhasa. Een bijzondere stad, o.a. door de vele kloosters en pelgrims die hier door de stad hun kora lopen.
Maar vooral door het Potala Palace. Opnieuw een van de hoogtepunten voor mij. Een schitterend bouwwerk, iets boven de stad gelegen, dat vooral indruk maakt doordat de 14e (en huidige Dalai Lama) hier gewoond/gewerkt heeft totdat hij moest vluchten voor de Chinezen. Het sprak mij vooral aan, omdat de Dalai Lama een soort rode draad werd in mijn reis tot nu toe. In India was ik natuurlijk al in Dharamsala geweest, waar de Dalai Lama nu woont. In Lhasa kon ik zijn werk-studeerruimte en andere vertrekken zien uit de tijd dat hij nog ‘gewoon’ in Tibet kon leven. Ten slotte: de Big Brothers waren ook voor onze Tibetaanse gids een probleem. Elke keer als hij ons iets wilde vertellen over de huidige Dalai Lama, keek hij eerst schichtig om zich heen. Geen camera’s, geen recorders? Dan kon hij voluit praten, anders kregen we de Chinese versie te horen.
En voor degenen onder jullie, die al eens in Tibet zijn geweest. Het schijnt dat Lhasa de laatste 10 jaar enorm veranderd is. Een complete Tibetaanse wijk voor het paleis is afgebroken om er een giga-plein van te maken met een Chinees monument. Ik ben dus blij dat ik er nu ben geweest, want misschien is over nog eens 10 jaar niets meer van de overige Tibetaanse gedeelten terug te vinden!
Tjukurpa - Dreamtime 
Plaats een reactie