Wereldreis 2010, Nepal – Tibet
Kathmandu (de hoofdstad van Nepal) is een erg leuke stad. Nog steeds wel druk, maar vooral het oude gedeelte is heel mooi en heeft een heel gezellige sfeer. Durbar Square is het middelpunt. Dit is een plein, dat vol staat met tempels en allerlei andere religieuze gebouwen en gebouwtjes.
Een daarvan is het paleis van Kumani, de kindgodin. Dit is een klein meisje, dat wordt aangewezen door de wijzen als zijnde de reïncarnatie van de godin Durga. De huidige is zes jaar en wij waren bij het paleis op het moment dat ze ‘getoond’ werd aan de toeschouwers. Eigenlijk werd ze naar voren geduwd en ze had er duidelijk geen zin in. Arm kind. Een van de avonden dat ik in Kathmandu was, werd ik door een verkoper van een winkel uitgenodigd voor een kop thee (nadat ik hem duidelijk had gemaakt, dat ik geen souvenir wilde kopen). Ik heb zo’n twee uur in zijn shop gezeten, zijn neef kwam er bij en we hebben uitvoerig over het Hindoeïsme gesproken. Nepal is overwegend Hindoeïstisch, vandaar. Ik begreep daarna iets meer van hoe het nu zit met Krishna, Shiva, Parvati, Ganesha en nog een paar belangrijke Hindu goden. Een heerlijke avond gehad.
Na een paar dagen Kathmandu (waarin ik inmiddels mijn reisgenoten van Djoser had ontmoet) gingen we op weg naar Tibet. Helaas moesten we bij het eerste overnachtingadres al een echtpaar achterlaten. Naar later bleek had de man een voedselvergiftiging opgelopen en hij kon dus niet mee naar Tibet. De grensovergang van Nepal naar Tibet gaat over de Friendship Bridge. Lachen. Aangezien we met een groepsvisum reizen, kregen we allemaal een sticker met een nummer op onze pas en moesten we in ganzenpas en op nummervolgorde de brug oversteken.
We zijn tig keer gecontroleerd, zowel paspoort als bagage. CD’s met boeddhistische meditatiemuziek mochten niet mee en er werd vooral gecontroleerd op de aanwezigheid van afbeeldingen van de Dalai Lama. De Chinezen willen hier niets van het land in hebben.
Na de grens ging het al vrij snel de hoogte in (prachtige omgeving trouwens) en werden de dorpjes minder in aantal en kleiner. Ons eerste overnachtingadres (Nyalam) was een eenvoudig guesthouse (meer een zeer goedkoop hostel) met… hurktoiletten. Gelukkig was het hostel vrij nieuw en wij de enige gasten, maar ik kan je vertellen dat het niet meevalt om netjes in het gaatje te mikken als je… (vul zelf maar in). Na Nyalam ging het naar zeer grote hoogte (hoogste pas 5.220 mtr!). Inmiddels heeft zeker de helft van de groep al in meer of mindere mate last gekregen van klachten i.v.m. hoogte. Ik zelf ben er gelukkig nog van gespaard gebleven (waarschijnlijk heb ik de juiste pillen bij me).
Het westelijk deel van Tibet is nog vrij authentiek: de Chinezen hebben hier nog niet zo heel veel veranderd. De Tibetanen zijn hele gastvrije mensen en ze lachen veel. We zijn bij een Tibetaans gezin op bezoek geweest, zodat ik heb kunnen zien hoe ze leven. En ja hoor, gastvrij zei ik al, YAKBOTERTHEE. Het is inderdaad niet te drinken! En ik heb vlooien meegekregen (zijn inmiddels weer verdwenen gelukkig). Al verder reizend hebben we een aantal keren een prachtig uitzicht gekregen op de Mt. Everest. Het schijnt dat wij geluk hebben, vaak zit de top of de hele berg in de wolken. Wij hadden twee dagen waarop we hem konden zien en op beide dagen was het bijna wolkenloos. Een mooi uitzicht hadden we vanuit een dorpje waar we overnachtten, dus tijd genoeg om hem te bewonderen. Hier ging ik o.a. voor en Tibet is in werkelijkheid nog mooier dan ik had verwacht.
Tjukurpa - Dreamtime 
Plaats een reactie