Krishna, keizer Akhbar en de Taj Mahal

Wereldreis 2010, India

Inmiddels weer helemaal op de been en al weer een heleboel tijd (en kilometers) verder. Ik heb er nu twee zijden van de Golden Triangle op zitten. Dit is het gebied ten zuiden van Delhi, waar een aantal belangrijke plaatsen uit de geschiedenis van India liggen. Allereerst Krishna, bij ons natuurlijk allemaal wel bekend door de groepering die (hoewel volgens mij nog steeds aanwezig) met name in de jaren 70/80 bijzonder actief was. Maar Krishna was natuurlijk een god en hij schijnt geboren te zijn in Mathura.

Om hem te vereren is een tempelcomplex gebouwd, waar ik dus even ben gaan kijken. Was zeker de moeite waard (moest wel weer eerst door de “koeienstal” ofwel straten voor het complex, maar ja). Het leukste was wel dat ik midden in een ceremonie terechtkwam, waarbij een lief oud vrouwtje mij bij de arm nam, me wat bloemblaadjes in de hand duwde en me vertelde wat ik moest doen. Ze duwde me uiteindelijk naar voren zodat ik alles goed kon zien. Alles in de traditie van de Indiërs moet ik zeggen, want voordringen dat kunnen ze! Bij de bus en trein, de kaartjesloketten, in de winkels, in het verkeer, overal. Ze hebben veel van de Engelsen behouden, maar zeer zeker niet de hoffelijkheid om in de rij te blijven staan.
Na Krishna kwam het hoogtepunt van de reis tot nu toe: de Taj Mahal.

Toen ik eenmaal de toegangspoort door was en het volle uitzicht kreeg op dit prachtige gebouw, was ik perplex. Wat een schoonheid! Ik begrijp dat ze dit op de lijst van wereldwonderen zetten. Ik heb eerst een half uur van een afstand zitten genieten. Dit gebouw is er neergezet door een keizer, die zijn vrouw (waar hij zielsveel van hield) verloor bij de geboorte van haar 14e kind. En ze was pas 29, kun je nagaan.
Het volgende, ook heel mooi punt, was de verloren stad Fatehpur Sikri. Een stad, eigenlijk meer paleizen en alle erbij horende gebouwen, is gebouwd op korte afstand van de Taj Mahal, maar de keizer had zich vergist. Het bleek te lastig te zijn om er aan goed drinkwater te komen, dus na 17 jaar bouwen en 4 jaar wonen, werd alles weer verlaten. Arbeid kostte niets in die tijd…
Nu zit ik in Jaipur, de roze stad genaamd (helaas is de kleur roze verdwenen in de loop der jaren). Morgen ga ik de oude binnenstad verkennen, die heel mooi moet zijn.