Kashmir en de Dalai Lama

Wereldreis 2010, India

Van het verschrikkelijk drukke Delhi naar … het verschrikkelijk drukke Srinagar. India is echt overvol en ook al ligt Srinegar ver naar het noorden in de kleine Himalaya, het is een stad van ruim 1 miljoen inwoners. En dan geen wereldstad als New York of Sydney: nee het doet middeleeuws aan.

Er liggen letterlijk nog goten naast de straat die als riolering dienst doen. De stad is de hoofdstad van Kashmir, een provincie van India. Dat hoor ik eigenlijk niet te zeggen, want Kashmir vecht al jaren om zelfstandig te worden en men ziet zichzelf dan ook als een apart land. Na de landing moest ik ook echt door een soort douane. Het is een moslim-land en voor het eerst heb ik ervaren wat het is om als westerse vrouw door een stad te lopen, waar bijna alleen mannen op straat lopen die je letterlijk aanstaren! De paar vrouwen die er lopen hebben een hoofddoek om en zijn vaak volledig gesluierd. Geen plek voor Geert zullen we maar zeggen. Maar ook hier weer, allemaal uiterst vriendelijk. Gelukkig was mijn bezoek aan Srinagar van korte duur, ik heb twee dagen genoten van het Dal-meer. Een groot meer, prachtig gelegen tussen de bergen.

En de overnachtingen waren op een heuse woonboot. Er liggen er honderden, misschien wel duizend. Maar gelukkig merk je daar weinig van, want het meer is echt enorm. De boten zijn er neergelegd door de Engelsen, die in hun koloniale tijd geen grond mochten kopen in deze omgeving en daarom maar op het water gingen wonen. Ze wilden aan de warmte van Delhi ontsnappen en hadden hier dus hun buitenverblijven.
Een prettig verblijf dus, eten was inclusief en de ene avond zat ik met een Engelse mevrouw (alweer een gestrande toerist) en de volgende avond met een Jordanees aan tafel. Hoezo is reizen niet leuk? Je leert de meest interessante mensen kennen.
Helaas werd ik de laatste nacht ziek. Dat schijnt zo’n beetje iedere toerist in India te moeten overkomen, helaas mij dus ook. De halve nacht op het toilet en de volgende dag moest ik in een jeep voor een tocht van 10 uur naar het volgende adres! Ik heb nog even overwogen het programma aan te passen, maar toch maar niet gedaan.

Dat werd dus een helse tocht over een slechte weg en ja hoor: druk, druk, druk. Het waren geen 10 maar 13 uur, maar uiteindelijk kwamen we dan toch aan in Dharamsala. Ben natuurlijk meteen mijn bed ingedoken!
Pas 1,5 dag later weer een beetje boven water gekomen en het stadje verkend. Dharamsala is de plek waar de Dalai Lama een stuk grond kreeg voor hem en zo’n 15.000 landgenoten toen zij uit Tibet moesten vluchten. Het heeft een grote aantrekkingskracht op boeddhisten, maar ook vind je hier nog de hippies die yoga-lessen nemen, of reiki of massage of wat er allemaal ook is. Een korte illustratie van hoe de Dalai Lama hier wordt gezien: ik stond een paar kaarten af te rekenen in een winkeltje en de verkoopster gooit ineens mijn kaarten op de tafel, rent naar buiten en roep: “His Holiness!”. Ze laat de winkel onbeheerd achter en rent naar de straat, ik er achteraan natuurlijk. En ja hoor, de straat vol politie die het verkeer regelt (is hier natuurlijk ook wel nodig) en een stoet auto’s komt voorbij. Ineens draait ze zich om met een hemelse glimlach en zegt: “I saw him and sent my blessings to God”. Ik heb in ieder geval de auto gezien waarin hij zat…