Na een nacht in de Estancia Rio Verde (met een heerlijke barbecue en lekkere wijn en tot mijn grote verbazing een vrachtwagen van Van Gend & Loos op het terrein) komen we na opnieuw een mooie rit aan in het nationale park Torres del Paine. Hier verblijven we een paar nachten en maken een aantal schitterende wandelingen waarbij we mooie gletsjers zien, een condor, stinkdier, caracara’s (roofvogels) en vele, vele guanaca’s (lijken op lama’s maar kleiner en slanker).
We slapen in zogenaamde refugio’s en genieten van de natuur. We zien prachtige bergen, meren (o.a. Lake Pehoe, een waterval (Salto Grande) en de Torres, waar het park naar is vernoemd. Drie pieken aan het water, die hoog boven de rest uittorenen. En niet eens in de wolken, wat vaak schijnt voor te komen. Na al deze inspanningen is het wel weer lekker om een dag met de bus verder te reizen. We verlaten Chili en vertrekken richting El Calefate. Bij de grensovergang ontmoeten we een bijzonder aardige medewerker, die ook wel een paar woordjes Nederlands wil leren. “Graag gedaan” doet het ook hier goed! Een taxichauffeur fleurt helemaal op als hij hoort dat we uit Nederland komen. Met een brede lach roept hij: Máxima! Ze is natuurlijk erg populair hier.
El Calefate is het vertrekpunt voor een bezoek aan de Perito Moreno, de gigantische gletsjer (30 bij 5 km) die uitmondt in Lago Argentino. Het front van deze gletsjer is 40-70 meter hoog, onvoorstelbaar. Je hoort het ijs “werken”, kraken en af en toe zie je stukken in het water vallen. Het allermooist vind ik echter de diepblauwe kleur, die je in de kieren tussen het ijs ziet. En de schitterende natuur houdt maar niet op. Na weer een busrit (we stoppen onderweg in hotel La Leona, waar naar men zegt ooit Butch Cassidy en de Sundance Kid een tijdje ondergedoken hebben gezeten), komen we aan in El Chaltén in het nationale park Los Claciares (13 gletsjers) aan de voet van Mount Fitzroy. En ook hier hebben we weer geluk, de top ligt in de stralende zon en de berg ziet er machtig uit. Ik maak een mooie wandeling naar het Mirador Las Águilas (uitkijkpunt Adelaars) en geniet samen met een deel van de groep daarna in het cafeetje van het zelfgebrouwen bier, dat helaas al snel op is.
We moeten weer terug naar El Calefate voor onze vlucht naar Bariloche en ik heb in El Calefate nog de mogelijkheid om een prachtig museum te bezoeken. Hier wordt o.a. de geschiedenis van de komst van de eerste indianen (de Tehuelches) naar dit deel van Zuid-Amerika getoond. Heel interessant allemaal want ik wist niet dat ook veel bewoners van dit deel van de wereld afstammelingen zijn van de indianen uit Noord-Amerika. Van El Calefate vliegen we naar San Carlos de Bariloche. De piloot maakt er een mooie vlucht van want hij vliegt extra rondjes om ons de Perito Moreno en Mount Fitzroy ook nog eens vanuit de lucht te laten zien. Prachtig! Bariloche is een centrum voor o.a. skiën, het ziet er nogal Duits/Oostenrijks/Zwitsers uit met veel houten gebouwen en om de winkel wordt chocolade verkocht. Verder zie ik er niet veel van, want we vertrekken al snel weer voor de “7 merentocht”.
Veel water dus en mooie bomen, struiken, bloemen en planten. We zijn in een hele andere omgeving terecht gekomen, na alle kale vlaktes van Patagonië. Een leuk intermezzo onderweg: een waterval, die zich op de bodem splitst: het ene gedeelte verdwijnt richting de Atlantische Oceaan, het andere richting Grote Oceaan.
Tjukurpa - Dreamtime 
Plaats een reactie