Valençia heeft een bijzondere plek in mijn herinneringen. Niet alleen vanwege de zonovergoten pleinen en geurige sinaasappelbomen, maar vooral door de twee totaal verschillende reizen die ik er maakte — één met een groep leerlingen uit mijn Spaanse les, en jaren later een solo-weekend waarin ik de stad opnieuw mocht ontdekken, op mijn eigen tempo.
Mijn eerste bezoek aan Valençia was met een groep leerlingen die ik kende van de Spaanse les. De geijkte plekken mochten natuurlijk niet ontbreken: de imposante Kathedraal van Valencia, het futuristische Ciudad de las Artes y las Ciencias, en het levendige Mercado Central waar we onze Spaanse vocabulaire konden oefenen op de marktkooplui. We deden een quiz door de stad heen, waarbij we Spaans moesten gebruiken om aanwijzingen te vinden en opdrachten uit te voeren. Het was een speelse manier om de taal echt te beleven. Een bezoek aan het museumhuis ‘Semana Santa’ is ook een hoogtepunt. De heilige week was vorige maand en alle pracht en praal is hier nog te bewonderen. En fietsen! We trapten door de Turia, de voormalige rivierbedding die nu een uitgestrekt park is. Tussen het groen, de fonteinen en de sportvelden voelde het alsof we door een levend leerboek reden.
Ten slotte maken we vanuit Valençia ook nog een uitstapje naar Sagunt, waar we de ruïne van een gigantisch kasteel bezoeken.
Jaren later keerde ik terug. Geen groep, geen quiz, alleen ik en de stad. Maar Valencia voelde meteen weer vertrouwd — als een oude vriend die je na lange tijd weer spreekt en waar het gesprek moeiteloos verdergaat.
- Opnieuw fietste ik door de Turia, dit keer met meer oog voor de musea die als juwelen langs het pad liggen: het Museo de Bellas Artes, het IVAM, en natuurlijk het Wetenschapsmuseum dat nog steeds futuristisch oogt.
- Een hoogtepunt was mijn uitstapje naar L’Albufera, het natuurgebied net buiten de stad. Daar maakte ik een boottocht over het rustige water, omringd door rietvelden en vogels. De stilte was een verademing na de levendigheid van de stad — een moment van reflectie en rust.
Wat me het meest bijblijft, is hoe Valencia zich aanpast aan je gezelschap, je stemming, je levensfase. Met de groep was het leren, lachen en ontdekken. Alleen was het vertragen, verdiepen en genieten. Maar in beide gevallen was het Valencia die het decor bood — warm, gastvrij en altijd in beweging.
Heb jij ook een stad die je op verschillende momenten in je leven hebt bezocht en telkens iets nieuws liet zien?
Tjukurpa - Dreamtime 
Plaats een reactie