Vanuit Broken Hill vlieg ik naar Sydney waar we na een paar dagen weer met zijn tweetjes zijn want het familiebezoek in Auckland is afgelopen. Dit is mijn derde bezoek aan Sydney en ik geniet weer van alle mooie plekjes:natuurlijk Circular Quay met zicht op de Harbour Bridge en het operagebouw. Maar ook The Rocks, Hyde Park, Queen Victoria Building, het zeeaquarium, Darling Harbour en een drankje in wat ik inmiddels mijn stamkroeg noem: Fortune of War in George Street. We maken een dagtocht naar de Blue Mountains want dat is zeker de moeite waard. Dit gebied wordt zo genoemd omdat er op warme dagen een blauwe waas boven het dal hangt. Dit wordt veroorzaakt door de dampen die uit de eucalyptusbomen vrijkomen met hogere temperaturen.
En natuurlijk hebben we daar de Three Sisters en de Wentworth Falls bekeken, dé bekendste punten in de Blue Mountains. Een tocht door de haven naar Watsons Bay en een pubtour ’s avonds door The Rocks maken het bezoek aan Sydney compleet. En dan zitten we ineens in Alie Springs, hartje Australië en een compleet andere wereld dan Sydney. We hebben een 4WD-camper gehuurd en na een beetje wennen zijn we er klaar voor. Allereerst richting Uluru (bij ons meer bekend als Ayers Rock). De weg ernaar toe is niet zo ingewikkeld, de kaart blijft in het dashboardkastje: je gaat gewoon twee keer rechtsaf vanaf Alice Springs en dan “immer grade aus” (ca. 260 km). Deze rots maakte op mij een grote indruk bij mijn eerste bezoek en ook bij de tweede keer is het weer prachtig. De zonsondergang laat weer oh’s en ah’s uit de monden van de toeschouwers ontsnappen en ook als we er de volgende dag komen om rond te wandelen genieten we van de mooie kleuren, rotstekeningen en de natuur.
Na een overnachting en bezoek aan de Kings Canyon (met heel veel vliegen) rijden we via de Mereenie-loop weer terug richting Alice Springs. De Mereenie-loop is een dirt road die door een Aboriginal-gebied loopt. Je hebt er dan ook een permissie voor nodig om de weg te gebruiken. Gelukkig is het niet heel moeilijk om deze permissie te krijgen en al snel zijn we op weg. Ook hier weer even wennen want we zijn natuurlijk geen ervaren 4WD rijders. Maar het gaat goed en we genieten van deze trip.
We zien een aantal kamelen en wilde paarden en het uitzicht over de mooie omgeving vanaf het enige punt waar je mag stoppen in dit gebied. Hermannsburg, een dorpje dat we onderweg tegenkomen, is een plek waar Duitsers ooit een missiepost zijn gestart en waar de Aboriginals nu in hun levensonderhoud kunnen voorzien door het bijhouden van het museum en het verkopen van zelfgemaakte schilderijen. Terug in Alice Springs ruilen we de auto om, na enige discussie met de verhuurder. We hebben problemen met de koelkast en het licht, beide werken niet goed. En aangezien we naar het warme noorden reizen, vinden we de koelkast wel heel belangrijk. En in de garage wordt ook nog eens geconstateerd dat er olie lekt. Een dag later dan gepland dus de Stuart Highway op, de verbindingsweg tussen Port Augusta in het Zuiden en Darwin in het noorden (2.700 km). We rijden een stuk van deze highway (Alice Springs – Katherine) waarbij we genieten van de Devils Marbles, een uitstapje maken naar de Daly Waters pub,
Mataranka met de vliegende honden, de hete bronnen en Elseys homestead. Elsey is de hoofdpersoon uit een van Australië’s bekendste boeken: We of the Never Never, dat zich in het hoge noorden afspeelt. We stoppen o.a. bij het Barrow Creek roadhouse en daar horen we de reden waarom vele roadhouses en pubs geld aan de muur hebben geplakt. In vroeger tijden leenden mensen geld van elkaar. Maar ze zagen elkaar niet zo vaak, dus werd de barkeeper ingeschakeld om het geld van de een aan de ander te geven. Dat geld werd dan tijdelijk aan de muur geplakt. Als de eigenaar van het geld dan kwam en hij had het op dat moment niet nodig, dan liet hij het gewoon hangen. Bij Katherine verlaten we de Stuart Highway om na een paar dagen relaxen Litchfield Park te bezoeken. Onderweg wordt onze ruit bekogeld met gravel als we een roadtrain tegenkomen. Aangezien de roadtrains enorme gevaartes zijn op de weg (we hebben er een gezien, die bestond uit een truck, met oplegger en drie aanhangers!) is het altijd beter om even naar de zijkant te gaan. Maar toch: ster en barst in de ruit. De airco doet het al een paar dagen niet, de V-snaar piept en ons eten bevriest in de koelkast, ze zullen niet blij zijn als we de auto komen inleveren. We komen het park binnen via een track, eigenlijk meer een hobbelig zandpad en we komen al snel bij onze eerste “rivercrossing”.
Weer een nieuwe ervaring rijker (de 4WD is hard nodig) rijden we door het park en genieten van al het moois dat we hier zien. Voor onze laatste paar dagen Australië zitten we in Darwin. Deze stad is mij ook al bekend van eerdere reizen en opnieuw geniet ik er weer van. Helaas is er wel e.e.a. veranderd en zie je dat het toerisme hier een grote vlucht heeft genomen. Maar toch is er nog genoeg om van te genieten. Met een etentje op de Stokes Hill Wharff en een afzakkertje in de Shannanigan’s Irish pub sluiten we onze reis Down Under af.
Ook op de terugweg naar huis besluiten we iets van onze stopover te maken, deze keer in Singapore. Ook hier doen we weer een citytour, dat is toch wel een handige manier om de highlights te zien in een stad als je niet heel veel tijd hebt. Na een lekker ontbijt (met o.a. heerlijke nasi en pangsit!) stappen we in de bus en laten ons lekker vervoeren.
We zien Chinatown, Little India, Orchard Garden en we laten ons afzetten in Orchard Road, dé winkelstraat van Singapore. De winkelcentra zijn hier enorm en voor een paar uurtjes is dat leuk. Ik besluit om mijn nagels, die nogal geleden hebben onder de deserttour in de Simpson Desert, “even” te laten fatsoeneren.
Het meisje wist niet zo goed wat ze zag geloof ik en ze is minstens een uur bezig geweest. Maar het resultaat was er ook naar. Terug in Nederland is het even wennen, slecht weer, veel regen. Vier reizen naar Australië hebben me veel laten zien van dit prachtige land. Elke keer denk ik: “dit was het dan”, maar zolang ik nog juweeltjes als de Simpson Desert ontdek, valt er nog steeds iets nieuws te zien. Dus het was ook de 4e keer zeer de moeite waard.
Tjukurpa - Dreamtime 
Plaats een reactie